Wystawa „Dar Przyjaźni” – kolekcja współczesnej sztuki japońskiej

Wystawa prezentuje dzieła współczesnej sztuki japońskiej ofiarowane Muzeum w 1973 roku przez Mitsugi Mochidę. Kolekcja ta była pokazywana na wystawie tylko raz, w gmachu Muzeum Narodowego, kilka miesięcy po otrzymaniu daru. Od tego czasu, przez niemal 30 lat eksponaty spoczywały w muzealnych magazynach i tylko sporadycznie niektóre z nich pokazywane były na wystawach sztuki japońskiej. Dlatego pokaz zorganizowany przez Muzeum Narodowe w gościnnych salach Wydziału Kultury ambasady Japonii jest rzadką okazją przypomnienia historii tego daru i sylwetki nieżyjącego już ofiarodawcy. Z daru liczącego sto dwadzieścia obiektów organizatorzy wybrali 51 najciekawszych prac z różnych dziedzin malarstwa i rzemiosła artystycznego tak, by dobór ten jak najlepiej oddawał charakter kolekcji.

Konkurs krasomówczy języka japońskiego 2006

Termin: 25 marca 2006 (sobota), rozpoczęcie - godz. 12:30 (planowane zakończenie – ok. godz. 16:30)
Miejsce: Główna Aula, Budynek Główny Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych, ul. Koszykowa 86.

Wszelkich informacji udziela Wydział Informacji i Kultury Ambasady Japonii.

Meble w tradycyjnym domu japońskim

Wśród najcenniejszych zabytków z okresu panowania cesarza Shomu (724 - 749 r.) zgromadzonych w skarbcu Shosoin w Nara znajduje się sekretarzyk (100x63,7x40,6 cm) z drewna keyaki, używany kolejno przez pięciu cesarzy, lakierowane kufry i szafki z drewna hinoki na szaty lub bieliznę oraz drewniany, pokryty laką stolik.*

W okresie Edo (1603- 1868 r.) większość Japończyków mieszkała w małych mieszkaniach z paroma meblami takimi jak szafa - komoda (tansu**) oraz płaskimi kuframi, które można było przesuwać i układać jedne na drugich. Początkowo, te dzieła japońskiego stolarstwa były w posiadaniu najbardziej zamożnej części społeczeństwa, lecz wkrótce wraz z rozwojem warstwy średniej, pojawiły się również w domach samurajów.

„Weekend japoński” w Kuchniach Świata

JAPAN EXTERNAL TRADE ORGANIZATION (JETRO) Przedstawicielstwo w Polsce we współpracy z firmą "Hanami" i delikatesami "Kuchnie Świata" zaprasza na "Weekend japoński".

Impreza odbywać się będzie w dniach 4 (w godzinach 11:00 - 19:00) i 5 marca
(w godzinach 13:00 - 19:00) w "Kuchniach Świata" w C.H. "Arkadia" (Warszawa).

Haiga - japońskie wierszo obrazy

Haiga jest szczególnym rodzajem powiązania japońskiej poezji z malarstwem i kaligrafią, w okresie od poł. XVII do chwili obecnej. Najczęściej praktykowaną poezją w okresie Edo (1603 - 1868) było skomponowane z 17-u sylab haiku. Termin Haiga powstał z połączenia sylaby hai (od haiku) oraz ga (jap. obraz, malarstwo). Tradycyjny styl malarstwa Haiga jest niezwykle skrótowy w wyrazie z subtelnym podlawowaniem tuszem ważniejszych fragmentów dzieła.

Sztuka suiseki w tradycji kultury Japonii

Tradycja ustawiania kamieni na rzeźbionych lub płaskich podstawach, przypominających swym kształtem istniejące pejzaże lub mityczne góry wywodzi się z Chin, skąd w VI w. przywieziono do Japonii na dwór cesarski kilka ich sztuk. Początkowo nazywano te kompozycje bonseki*, chinseki czy kaiseki. Określenie suiseki pochodzi z końca XIX wieku i w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wodne kamienie“ (sui - woda, seki - kamień). Aranżacja naturalnie uformowanych kamieni była w sztuce suiseki odbiciem krajobrazu lub harmonii wszechświata.

Japońskie formy i gatunki literackie - terminologia literaturoznawcza

Najstarsze tradycje literackie t.z.w. „mówione“ w postaci legend i pieśni pochodzą z okresu kiedy Japończycy nie mieli jeszcze rozwiniętego rodzimego pisma. Zaczęto je kodyfikować dopiero w VII w. i pierwsza kronika Kojiki pochodzi z 712 roku. Obok tradycyjnego podziału na okresy historyczne, japońscy badacze literatury posługują się m.in. ogólnochronologicznym podziałem na okresy - kodai (starożytność wczesna i późniejsza 300 -1185), chusei (wczesne i późniejsze średniowiecze 1185-1603), kinsei (nowożytność 1603-1868) oraz kindai (nowoczesność wcześniejsza i późniejsza) od 1868 r. do chwili obecnej. Ewolucja słownictwa japońskiego następowała drogą zapożyczeń z chińskiej nomenklatury prawno-administracyjnej i buddyjskiej w VI wieku oraz poprzez przekształcenia własnego słownictwa.

Kuchnia japońska - kursy gotowania

Każdy kurs poświęcony japońskiej kulturze kulinarnej oferowany przez Hanami prowadzony jest przez japonistę, japońskiego szefa kuchni oraz technologa żywienia. Uczestnicy otrzymuje skrypt z podstawowymi informacjami o temacie spotkania oraz przepisami degustowanych potraw. Po zakończeniu zajęć można dokonać zakupów produktów, niezbędnych do zrobień dań kuchni japońskiej z 10% rabatem.

Japońskie chramy i obiekty kultu shintoistycznego

Określenie Jinja, Miya lub Taisha związane jest z chramem - sanktuarium japońskiej religii Shinto, oddzielonym od zewnętrznego świata bramą lub zespołem bram zwanych torii. Ściany i słupy chramów budowano pierwotnie z niemalowanego drewna, na wpusty. Później, pod wpływem architektury świątyń buddyjskich malowano niektóre do XIII w. w kolorach czerwonym i białym symbolizującymi pierwiastek męski i żeński. W architekturze sanktuariów Shinto można wyróżnić następujące style: taisha-zukuri, shinmei-zukuri (ok. IV w.), sumiyoshi-zukuri oraz shinden-zukuri z okresu Heian (794 -1185).

„Haiku meandrujące” - II edycja konkursu

„Haiku meandrujące”

Tajemnicze bagna, nieprzebyte gąszcze czy odludne przestrzenie wciąż przyciągają uwagę swoim nieskażonym pięknem. Biebrza - dzika i nieujarzmiona rzeka w największym polskim parku narodowym - była wiele razy głównym tematem prac fotografików, malarzy i filmowców. W konkursie „Haiku meandrujące” jest także inspiracją poetów.

O religiach w dawnej i współczesnej Japonii

Historia religii w Japonii jest splotem długich procesów między religią rodzimą a religiami napływowymi. Kult zmarłych przodków jest najbardziej charakterystyczną cechą japońskiego życia religijnego i wszystkie inne napływowe wyznania musiały się do niego dostosować. Rodzime Shinto wywodzące się z animistycznych wierzeń w przeszłości, oprócz swoich oddziaływań na inne religie, które pojawiły się na Wyspach Japońskich, w prawie nie zmienionej formie kultywowane jest do dziś przez część społeczeństwa japońskiego. Kiedy w Japonii w VI wieku oficjalnie pojawił się dość elastyczny buddyzm pochodzenia chińskiego, wchłonął pewne elementy z Shinto.

„Japonia na starej fotografii”

Recenzja książki:

Album Zygmunta Wielowiejskiego „Japonia na starej fotografii” to zupełne novum na polskim rynku wydawniczym. Prezentuje unikalny i niepowtarzalny obraz kulturowo-obyczajowy dziwiętnastowiecznej Japonii.

„Oko i Skarbiec Prawdziwego Prawa”. O praktykowaniu Drogi. Zwoje I-XVI

17 listopada 2005 r. nakładem krakowskiego Wydawnictwa Homini ukazało się dzieło Dogena Kigena "Oko i Skarbiec Prawdziwego Prawa. O praktykowaniu Drogi. Zwoje I-XVI" Oko i Skarbiec Prawdziwego Prawa (Shōbōgenzō) mistrza Dōgena, nauczyciela buddyzmu zen żyjącego w pierwszej połowie XIII wieku, to największe dzieło filozoficzne w historii Japonii, które przez stulecia wpływało na kształtowanie się japońskiej duchowości.
Współcześnie stanowi inspirację zarówno dla buddyjskiej tradycji religijnej, jak dla filozofii — nie tylko wschodniej, ale i zachodniej, dla której myśl Dōgena, zestawianego z Nietzschem i Heideggerem, okazała się prawdziwym odkryciem. Pierwszy polski przekład summae buddologiae Dōgena pozwala na zaczerpnięcie ze źródła prawdziwej i niezapośredniczonej duchowości Wschodu.

Koncert tradycyjnej muzyki japońskiej BUGAKU – GAGAKU – SHŌMYŌ

Jednym z wielkich wydarzeń trwającego obecnie Roku Wymiany Obywatelskiej Unia Europejska–Japonia jest projekt zatytułowany „Creative Tradition 2005”, przygotowany specjalnie na tę okazję. Przedsięwzięciu temu przyświeca idea tworzenia i prezentowania na świecie nowej kultury, powstającej dzięki kreatywności ludzi różnych epok, przy jednoczesnym dążeniu do zachowania i kontynuowania japońskiej tradycji kulturalnej, przekazywanej z pokolenia na pokolenie od tysiąca kilkuset lat.

Rzeźby Buddy (Butsu) w historii kultury Japonii

W historii Japonii sprzed 538 roku, kiedy docierały na Archipelag Japoński pierwsze informacje na temat buddyzmu, przypuszczalnie uważano Buddę* za jednego z chińskich bogów budzących początkowo nawet strach. Nazywano go m.in. „bóstwem - Buddą“, „bóstwem z innego kraju“ lub „bóstwem gościem“. W latach 538 - 645 kult historycznego Buddy Gautamy odgrywał już dominującą rolę w kulturze kaju Yamato ale największą magiczną moc miały relikwie Buddy (shari) sprowadzane z zagranicy lub znajdowane w ofiarnym pożywieniu. Relikwie umieszczano w pagodzie (symboliczny grób Buddy) w centrum zabudowań klasztornych. W wybudowanych świątyniach stawiano posągi Buddy, któremu oddawano cześć aby czasami odwrócić jego gniew, kiedy w 570 r. zniszczono pawilon i jego posąg (w/g „Historii powstania klasztoru Gangoji“), lecz najczęściej aby zyskać jego przychylność i łaskę dla pomyślnych zbiorów, połowów ryb, sprowadzenia deszczu czy też uniknięcia chorób. Przed posągami Buddy modlono się, składano ofiary i czyniono uroczyste śluby a równolegle oddawano cześć rodzimym bóstwom „kami“.

Subskrybuje zawartość