Szkice biograficzne znanych Japończyków (T - W)

Tadao Ando
(1941 -), architekt japoński, początkowo zwolennik idei metabolizmu, obecnie czerpie inspirację z architektury Le Corbusiera i Louisa Kahna. Nie ukończył studiów architektonicznych, zdobywał wiedzę samodzielnie, czytając i podróżując po Europie i Stanach Zjednoczonych. Projektowane przez niego obiekty charakteryzują się prostotą, są doskonale wpisane w otaczający je krajobraz. Laureat wielu nagród i wyróżnień, między innymi Złotego Medalu Francuskiej Akademii Architektury w 1989r, duńskiej Nagrody Architektonicznej Carlsberga w 1992r, Japońskiej Nagrody Akademii Sztuki w 1993r, Nagrody Pritzkera w 1996r. W 1997r. wszedł do grona złotych medalistów Królewskiego Instytutu Architektów Brytyjskich (RIBA). Najważniejsze projekty i realizacje: świątynia w Osace (1987-1989), kaplica w zespole zabudowań UNESCO w Paryżu (1995).

Takemitsu Toru
(1930-1996), kompozytor japoński. Od 1948r. studiował prywatnie u Y. Kiyosego. W1964r. prowadził wykłady w East-West Center of Hawaii (wraz z J. Cage'em), wykładał także w Uniwersytecie Yale w New Haven, USA. Laureat m.in. I nagrody Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów w Paryżu (1965). Wybitny twórca muzyki awangardowej, skomponował m.in.: November Steps I na biwę, szakuhachi i orkiestrę (1967), utwory orkiestrowe, kameralne, wokalne, elektroniczne oraz muzykę filmową.

Tamenaga Shunsui,
właściwie Sasaki Sadataka (ok. 1790-1843), japoński pisarz. Autor głośnych powieści z życia kurtyzan i gejsz, np. Shunshoku umegoyomi (1832). Także powieść historyczna w polskiej adaptacji Wierni do śmierci (1837, wydanie polskie 1896).

Tanaka Giichi
baron (1863-1929), japoński polityk, generał. Uczestnik wojny japońsko-chińskiej(1894-1895) i japońsko-rosyjskiej(1904-1905). W latach 1918-1921 i 1923r. minister do spraw armii lądowej. W 1925 r. wystąpił z wojska i stanął na czele prawicowej partii Seiyukai. Od 1927-1929r. premier i minister spraw zagranicznych. Nacjonalista japoński, dążył do budowy mocarstwa japońskiego kosztem Chin.

Tanaka Kakuei
(1918-1993), polityk japoński. Od 1939-1943r. brał udział w walkach w Mandżurii. Od 1947r. członek parlamentu, od 1950r. Partii Liberalno - Demokratycznej. W 1957r. minister telekomunikacji, 1962 oraz 1964-1965r. minister finansów. Od 1972-1974 przewodniczący Partii Liberalno -Demokratycznej i równocześnie premier. W 1972r. nawiązał stosunki dyplomatyczne z Chinami. Zrezygnował ze stanowiska w 1974r. W1976r. aresztowany w związku z zarzutem korupcji, skazany na cztery lata więzienia, aż do śmierci konsekwentnie odwoływał się od wyroku.

Tanizaki Jun-ichiro
(1886-1965), japoński pisarz. Od 1923r. członek Japońskiej Akademii Sztuki. Jeden z najważniejszych twórców tzw. estetyzmu w literaturze japońskiej. Autor powieści obyczajowych i historycznych, głównie z życia patriarchalnej rodziny, m.in.: Niektórzy wolą pokrzywy (1929, wydanie polskie 1972) i Dziennik szalonego starca (1962, wydanie polskie 1972). Opracował we współczesnym języku japońskim arcydzieło literatury dawnej Japonii (XI w.) Genji-monogatari. Polski wybór prozy Dwie opowieści o miłości okrutnej (1971).

Tange Kenzo
(1913 -), architekt japoński. Od 1949r. profesor Uniwersytetu Tokijskiego. Jego twórczość wyróżnia wyrazista plastyczność form nawiązujących, przy całej nowoczesności stosowanych technologii, do tradycji architektury japońskiej. Niektóre prace: budynek prefektury Kagawa w Takamatsu (1958), Ośrodek Sztuki Sgetsu w Tokio (1960), obiekty olimpijskie w Tokio (1963-1964), centrum prasowo-radiowe w Kofu (1964-1967), obiekty wystawowe Expo 70 w Osace (1970).
Oprócz nagrody Pritzkera w 1978r, otrzymał wiele międzynarodowych wyróżnień, dyplomów, medali i nagród za wkład w rozwój światowej architektury i kultury.

Tayama Katai,
właściwie Tayama Rakuya (1871-1930), japoński pisarz. Wybitny reprezentant naturalizmu w Japonii, autor cenionych utworów społeczno -obyczajowych, np. głośnego opowiadania Futon (1907), a także autobiograficznej trylogii: Sei (Życie, 1908), Tsuma (Żona, 1908), En (Więzy, 1910).

Teshigahara Hiroshi
(1927-2001), japoński reżyser filmowy. Syn mistrza ikebany Sofu Teshigahary. Związany z surrealistyczną grupą Seiki. Współdziałał z dyskusyjnymi klubami filmowymi. W 1953r. podjął realizację filmów dokumentalnych, m.in.: o słynnym malarzu japońskim Hokusai (1953), o Hiroszimie i ofiarach bomby atomowej - Dobrze byłoby żyć i Świat jest zastraszony (1956, USA). W 1961r. założył wytwórnię filmową. Zrealizował filmy: Pułapka (1962), Kobieta z wydm wg powieści Kobo Abe (1964), nominacja do Oscara, Srebrna Palma w Cannes, Mężczyzna bez teczki (1968), Antonio Gaudi (1985), Rikyu (1989).

Tojo Hideki
(1884-1948), generał japoński i polityk. W latach 1919-1922 przebywał w Niemczech i Szwajcarii jako attaché wojskowy. Zwolennik modernizacji armii japońskiej, w 1935r. oddelegowany do sztabu Armii Kuantuńskiej. W 1938r. wrócił do Tokio, gdzie objął tekę wiceministra Armii, a w dwa lata później ministra. Dzięki jego staraniom 27 września 1940r. Japonia zawarła tzw. traktat berliński z Niemcami i Włochami ( oś Berlin - Rzym - Tokio). Od1941-1944r. jako premier. Jako zbrodniarz wojenny osądzony przez Tokijski Trybunał i stracony 23 grudnia 1948r.

Togo Heihachiro
(1848-1934), japoński admirał. W 1868r. jako marynarz brał udział w walkach po stronie sił wiernych cesarzowi przeciw zwolennikom szogunatu (szogun). Podczas wojny chińsko -japońskiej (1894-1895) dowodził okrętem Naniwa. Po wojnie stał kolejno na czele: Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej, garnizonu marynarki w Sasebo, floty dozorującej podczas chińskiego powstania bokserów oraz garnizonu marynarki w Maizuru. W 1903r. mianowany dowódcą Połączonej Floty, w 1904r. awansowany na admirała. Dowodził flotą japońską w wojnie rosyjsko-japońskiej, przyczyniając się do zwycięstwa w bitwie morskiej pod Cuszimą 27-28 maja 1905r. W 1913r. otrzymał tytuł admirała floty.

Tokugawa Ieyasu,
właściwie Matsudaira Takechiyo (1543-1616), przywódca wojskowy, ostatni z trzech wielkich zjednoczycieli Japonii, protoplasta rodu Tokugawa. Od1603-1605 szogun, urodzony w zamku Okazaki (obecnie prefektura Aichi), pierwszy syn Matsudairy Hirotady, lokalnego przywódcy, jako dziecko przez wiele lat był zakładnikiem u wrogów swego ojca - rodów Oda i Imagawa, wtedy też zmienił nazwisko i imię na Tokugawa Ieyasu. W 1561r. po odzyskaniu wolności objął we władanie ziemie ojca i sprzymierzył się z Odą Nobunagą, walcząc głównie z sąsiadującym rodem Takeda. Mimo porażki pod Mikatagahara w1572r., odniósł w 1581r. zwycięstwo i kilkakrotnie powiększył swoje dominium. Po śmierci Ody Nobunagi (1582) zawarł przymierze z Toyotomim Hideyoshim i wkrótce uzyskał kontrolę nad wszystkimi prowincjami równiny Kant. W 1600r. pod Sekigahara rozbił wojska wasala Toyotomiego - Ishidy Mitsunariego, przejmując kontrolę nad Kioto i rezydującym tam cesarzem. W 1603r. przeniósł swą stolicę do małej wioski rybackiej Edo (obecnie Tokio). Po śmierci Toyotomiego wypowiedział posłuszeństwo jego synowi Hideyoriemu. Wkrótce ogłosił się panem całej Japonii i za zgodą cesarza przyjął tytuł szoguna, co oznaczało w praktyce przejęcie nieograniczonej władzy w państwie. W 1605r. Tokugawa zrezygnował ze stanowiska na rzecz swego syna Hidetady, zachowując wpływ na rządy. Aby uniemożliwić bunt ze strony Hideyoriego, Tokugawa atakował dwukrotnie zimą 1614r. zamek w Osace i zdobył go. W rok po śmierci szczątki Tokugawy zostały przeniesione do Nikk, gdzie zbudowano mu mauzoleum. Dekretem cesarskim został deifikowany jako Tsh Daigongen - wcielenie Buddy Uzdrowiciela. Tokugawa pozostawił scalone państwo z silną władzą centralną

Tokutomi Roka,
właściwie Tokutomi Kenjiro (1868-1927), japoński pisarz. Reprezentował w swojej twórczości tzw. szkołę romantyczną. Autor powieści społeczno - politycznych i obyczajowych, np. Namiko (1898, wydanie polskie 1905), a także utworów stanowiących pochwałę natury, m.in. Przyroda i człowiek (1900, polski przekład fragmentów w Przeglądzie Orientalistycznym 1963). Biografie, np. L.N. Tołstoja, dzienniki podróży.

Tomita Isao
(1932 -), japoński instrumentalista i kompozytor. W latach 50- 60-ch tworzył muzykę chóralną i orkiestrową. W latach 70-ch zajął się głównie muzyką elektroniczną - początkowo dokonywał adaptacji utworów klasycznych, później nagrywał także kompozycje własne. Wywarł wpływ na wielu wybitnych twórców współczesnej muzyki elektronicznej (np. J.M. Jarre'a). Wybrana dyskografia: Snowflakes Are Dancing, Pictures at an Exhibition, Firebird, The Planets, Kosmos, Bolero - The Ravel's Album, Grand Canyon, Live at Linz 1984r. - The Mind of the Universe.

Tomonaga Shin'ichiro
(1906-1979), japoński fizyk teoretyk. Profesor uniwersytetu tokijskiego (1941-1969) i jego rektor (1956-1962). Przewodniczący Japońskiej Rady Nauki (od 1963). Autor prac z zakresu fizyki jądrowej, współtwórca, niezależnie od R.P. Feynmana i J.S. Schwingera, elektrodynamiki kwantowej. Laureat (wraz z wymienionymi wyżej uczonymi) Nagrody Nobla w 1965r..

Tonegawa Susumu
(1939 -), immunolog japoński. 1971-1981 pracownik Instytutu Immunologii w Bazylei, od 1981r. profesor w Centrum Badań Raka Massachusetts Institute of Technology w Cambridge. Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1987r. za odkrycie mechanizmów obrony immunologicznej organizmu przed nie znanymi mu wcześniej czynnikami chorobotwórczymi.

Toyama Mitsuru
(1855-1944), prawicowy polityk japoński, zwolennik ekspansji japońskiej na kontynent azjatycki, twórca wielu frakcji ultranacjonalistycznych (np. Gen'ysha, założona w 1879r. jako Kysha), duchowy ojciec nacjonalizmu japońskiego.

Toyotomi Hideyoshi,
właściwie Kinoshita Hiyoshimaru (1537-1598), japoński przywódca wojskowy, drugi z trzech wielkich zjednoczycieli Japonii. Syn prostego żołnierza w służbie Ody Nobuhide, ojca pierwszego zjednoczyciela Japonii - Ody Nobunagi. W wieku 21 lat zaciągnął się na służbę do Ody Nobunagi, jako generał jego wojsk odniósł wiele sukcesów militarnych, przyczyniając się do przyłączenia kilku prowincji do jednoczącej się Japonii. Po śmierci Ody Nobunagi (1582) Toyotomi przejął rządy, pokonując m.in. zabójców Nobunagi, i po przyłączeniu do swego dominium kolejnych prowincji został w1585r. mianowany regentem cesarskim (kampaku). 1587 wydał tzw. edykty antychrześcijańskie, na mocy których wydalono z Japonii jezuitów. W 1588r. z rozkazu Toyotomiego ograniczono prawo do posiadania mieczy wyłącznie do ludzi szlachetnie urodzonych. W wyniku kampanii wojennej w regionie Kant (1590-1591) Toyotomi włączył do tworzonego przez siebie państwa całą wyspę Honsiu, kończąc w ten sposób unifikację kraju. W 1592r. zorganizował pierwszą ekspedycję przeciw Korei, lecz po wstępnych sukcesach Japonia zmuszona została do rozmów pokojowych. W 1597r. Toyotomi wysłał do Korei kolejną ekspedycję, przerwaną w roku następnym z powodu jego śmierci. Przed śmiercią zwołał radę swych generałów (z udziałem m.in. Tokugawy Ieyasu), których zobowiązał do wierności swemu synowi - Hideyoriemu. W ostatnich latach życia Toyotomi zasłynął z okrucieństwa, m.in. obawiając się utraty władzy skłonił swego przybranego syna Hidetsugu do popełnienia samobójstwa i wydał rozkaz ukrzyżowania 26 chrześcijan w Nagasaki.

Tsubouchi Shoyo,
właściwie Tsubouchi Yuzo (1859-1935), japoński pisarz. Uważany za jednego z twórców realistycznej prozy w Japonii. Opublikował głośne studium krytycznoliterackie Shse-tsu-shinzui uzasadniające potrzebę powstania takiej twórczości (1885-1886). Autor powieści społeczno-obyczajowych, m.in. Saikun (1889), dramatów, np. Kiri hitoha (1894-1895). Przetłumaczył na język japoński wszystkie dzieła Szekspira.

Tsukuhara Mitsuo
(1947 -), japoński gimnastyk. 5-krotny mistrz olimpijski (1968 - wielobój drużynowo, 1972 - drążek i wielobój drużynowo, 1976 - drążek i wielobój drużynowo), srebrny (1976 - skok przez konia) i 3-krotny brązowy medalista olimpijski (1972 - kółka, 1976 - wielobój indywidualnie i poręcze).Jedna z ewolucji w skoku przez konia, wykonana po raz pierwszy przez Tsukuharę została nazwana jego imieniem.

Uchida Tomu
(1898-1970), japoński reżyser filmowy, pionier realizmu w kinie japońskim. Zadebiutował filmem Tsuchi (Ziemia, 1939). W latach 1945-1954 przebywał w Chinach, po powrocie do kraju pracował w wytwórni Toei, gdzie zrealizował kilka klasycznych remake\'ów, m.in. Daibosatsu Tge (Przełęcz Daibosatsu, 1957-1959) i Miyamoto Musashi (1961-1965). Najznakomitszym dziełem Uchidy był obraz Kiga Kaiky (Cieśnina głodu, 1964) z gatunku tzw. humanistycznego filmu grozy.

Uchimura Kanzo
(1861-1930), japoński eseista i wydawca oraz chrześcijański przywódca religijny. Podczas studiów w Sapporo nawrócony na chrześcijaństwo. Od 1897r. wydawał popularną gazetę Yorozu Chh, następnie własny miesięcznik Seisho-no kenky (Studia biblijne). Prowadził wykłady na tematy biblijne w biednych dzielnicach Tokio. Stworzył ideę tzw. mukykai, czyli chrześcijaństwa bez Kościoła. Ważniejsze dzieła Uchimury: Kirisuto shinto-no nagusame (Ukojenie chrześcijanina, 1893), Japan and the Japanese (1894) oraz How I Became a Christian (1895).

Ueda Akinari
(1734-1809), japoński uczony, poeta i pisarz. Studiował w prywatnej akademii Kaitokud. Najwybitniejsze dzieło prozy Uedy to Po deszczu - przy księżycu (1768-1776, wydanie polskie 1968) - cykl opowiadań o fantastycznych wydarzeniach osadzonych w tle historycznym. Poetycka twórczość Uedy obejmuje 2454 poematy waka, zaliczane do najlepszych w swojej epoce.

Umeda Ryochu Stanisław
(1899-1961), japoński historyk, propagator kultury polskiej. W latach 1922-1929 przebywał w Polsce, od 1922-1925 studiował na Wydziale Filozoficznym UW, następnie pracował w poselstwie Japonii w Warszawie. Lektor języka japońskiego na UW, wykładowca Szkoły Wschodnioznawczej. Przebywał w Bułgarii i Turcji, w1945r. wrócił do Japonii, gdzie był od 1951r. profesorem historii na uniwersytecie w Nishinomiya. Zajmował się głównie historią Polski. Przekładał także dzieła literatury polskiej. Przed śmiercią przyjął chrzest oraz imię Stanisław.

Umezu Yoshijiro
(1882-1949), japoński generał, ostatni szef sztabu armii japońskiej z czasów II wojny światowej. Służył w północnych Chinach, następnie dowodził Armią Kuantuńską, od 1944r. szef jej sztabu. Jako przedstawiciel armii japońskiej podpisał 2 września 1945r. akt kapitulacji Japonii. Sądzony przez Tokijski Trybunał, skazany na dożywocie, zmarł w więzieniu.

Yamagata Aritomo
(1838-1922), japoński polityk okresu Meiji (1868-1912) i Taish (1912-1926). Twórca nowoczesnej armii japońskiej oraz wielu instytucji politycznych nowoczesnego państwa japońskiego. W 1870r. wiceminister ds. wojskowych, w 1873r. na czele ministerstwa armii (przekształconego z dawnego ministerstwa ds. wojskowych).W 1877r. stłumił rebelię Saig Takamoriego. Od 1878r. szef Sztabu Armii. W latach 1889-1891 i 1898-1900 premier. W 1896r. podczas misji w Rosji podpisał porozumienie Yamagata-Łobanow, dotyczące równych praw obu krajów w Korei. Szef sztabu w czasie wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905). Za zasługi dla kraju otrzymał tytuł księcia - \"kshaku\".

Yamamoto Gonnohyoe,
znany również jako Yamamoto Gonbei (1852-1933), japoński admirał i polityk okresu Meiji (1868-1912) i Taish (1912-1926). Jeden z twórców strategii morskiej w wojnie chińsko -japońskiej (1894-1895). W 1895r. mianowany kontradmirałem,(1898-1904) minister marynarki. Od 1913-1914r. premier, zmuszony do rezygnacji z urzędu w związku z aferą łapówkarską. Od 1923-1924r. ponownie premier. Obarczony odpowiedzialnością za próbę zamachu na księcia-regenta Hirohito (późniejszego cesarza) wycofał się z polityki.

Yamamoto Isoroku,
właściwie Takano Isoroku (1884-1943), japoński admirał. Od 1920r. pracownik Ambasady Japonii w Waszyngtonie, 1926-1928 attaché morski tejże ambasady. W1936r. wiceminister marynarki, przeciwnik podpisania traktatu tworzącego oś Rzym-Berlin-Tokio. W1939r. mianowany głównodowodzącym floty japońskiej podczas II wojny światowej. W1940r. awansowany na admirała, twórca planu błyskawicznego ataku na Pearl Harbor (Pearl Harbor - bitwa 1941), w celu wyeliminowania amerykańskiej Floty Pacyfiku. W 1943r. zginął podczas lotu nad wyspą Bougainville w archipelagu Wysp Salomona, zastrzelony w trakcie lotniczej inspekcji linii frontu.

Yamamoto Shugoro,
właściwie Shimizu Satomu (1903-1967), pisarz japoński. Popularność zdobył ukazując w swych dziełach tradycyjne cnoty Japończyków oraz przedstawiając świat zwykłych szarych ludzi. Debiutował w 1926r. opowiadaniem Sumadera -fukin (W okolicy świątyni Suma), tematykę samurajską podjął m.in. w powieści Momi-no ki-wa nokotta (Jodła przetrwała, 1954-1956). Najsławniejszym dziełem Yamamoto jest powieść Akahige- shinrytan (Szpital Rudobrodego, 1959), rozsławiona filmem Rudobrody (1965), w reżyserii Akiry Kurosawy.

Yamamoto Satsuo
(1910-1983), japoński reżyser filmowy. Przerwał studia uniwersyteckie, wiążąc się z zespołem teatralnym. Od 1933r. współpracował z kinematografią, od 1936r. samodzielny reżyser, angażujący się w problematykę społeczno -polityczną o demaskatorskim charakterze. Ważniejsze filmy: Wojna i pokój (1947), Miasto przemocy (1950), Burza nad Hakone (1952), Strefa próżni (1952), Wielki biały dom (1962), Ludzie i wojna (1970-1973, trylogia), Pierścieniowe zaćmienie (1975).

Yamamoto Yuzo
(1887-1974), japoński pisarz i dramaturg. Wywarł istotny wpływ na rozwój współczesnego teatru realistycznego w Japonii. Autor sztuk, m.in. Tsumura kyju (1919). Radykalne powieści społeczno-obyczajowe, np. Onna-no issh (1932).

Yamash-ta Stomu
(1947 -), japoński kompozytor, instrumentalista, dramaturg. Debiutował jako perkusista w orkiestrze symfonicznej w Kioto. Pracował jako muzyk studyjny. W latach 60- i 70-ch współpracował m.in. z J. Cage'em. Jego własny debiut płytowy miał miejsce w 1972r. Od tamtego czasu tworzy muzykę eklektyczną inspirowaną jazzem, rockiem, klasyką i współczesną awangardą elektroniczną. Autor wielu utworów o charakterze ilustracyjnym, zwłaszcza na potrzeby filmu (m.in. The Man Who Fell to the Earth N. Roega, 1976, The Tempest P. Mazursky’ego, 1982) i teatru (spektakle japońskiej trupy Red Buddha Theatre, z którą realizuje też własne pomysły dramatyczne). Także twórca suit baletowych Go (1976) i Go Too (1977). W jego nagraniach brali udział m.in.: K. Schultze, S. Winwood, Al di Meola. Wybrana dyskografia: Contemporary Works, Red Buddha, Come to the Edge, The Man from the East, Freedom Is Frightening, One by One, Raindog, Go, Go Too, Go Live from Paris, The Tempest, Sea and Sky.

Yokomitsu Riichi
(1898-1947), powieściopisarz japoński. Debiutował na początku lat 20., jego opowiadanie Atama narabi-ni haraI (Głowa i brzuch, 1924) stanowiło podwaliny nowego kierunku literackiego - neosensualizmu. W swej twórczości podejmował zróżnicowaną problematykę, od skrzywień psychicznych inteligencji w powieści Kikai (Maszyna, 1930), przez tzw. literaturę czynu - Monsh (Herb, 1934), do zderzenia kultur Zachodu i Wschodu w niedokończonej powieści Ryosh (Smutki podróży, 1937-1946).

Yonai Mitsumasa
(1880-1948), japoński admirał i dyplomata. Od 1936r. dowódca floty japońskiej. W latach 30-ch minister marynarki. W 1940r. premier, zorientowany probrytyjsko i proamerykańsko, zrezygnował ze stanowiska po zwycięstwie opcji proniemieckiej. Podczas II wojny światowej i po jej zakończeniu ponownie minister marynarki, przewodniczył komisji likwidującej japońską flotę wojenną.

Yoneji Masuda
(1905-1995), japoński socjolog i informatyk, członek Towarzystwa Naukowego i Towarzystwa Informacji Systemu Edukacji oraz Towarzystwa Badaczy Przyszłości i Rozwoju Japonii. Wykładowca Politechniki w Nowym Jorku. Zajmował się problemami wynikającymi z informatyzacji społeczeństw, rozważał możliwości wiążące się z cywilizacją informacyjną. Najbardziej znane jego książki to Computopia (wydanie polskie 1983), Wprowadzenie do świata informacji (wydanie polskie 1987), Świat komputerow i edukacja (wydanie polskie 1987), Wiedza produktywna (wydanie polskie 1989).

Yosa Buson,
właściwie Taniguchi (1716-1783), japoński pisarz i malarz. Jeden z najwybitniejszych poetów nurtu literatury mieszczańskiej, stworzył własną szkołę poetycką. Zbiory wierszy haiku - tradycyjnego gatunku poezji sylabicznej, uprawianego również obecnie w Japonii i na świecie, np. Yahanraku (1777). Pamiętnik poetycki.

Yoshida Shigeru
(1878-1967), japoński dyplomata i polityk. Przed I wojną światową wielokrotnie przebywał na placówkach dyplomatycznych, m.in. w Londynie (1908-1909) i Rzymie (1909-1912). Uczestnik delegacji japońskiej na konferencji pokojowej w Wersalu w1919r. W 1920-1922 pierwszy sekretarz ambasady w Londynie, od 1922-1925 konsul generalny w Tiencin (Tianjin) (Chiny), następnie w Mukdenie -Mandżuria, (1928-1931) wiceminister spraw zagranicznych,(1931-1935) ambasador w Rzymie, a (1936-1939) w Londynie. Przeciwnik podpisania paktu antykominternowskiego i przystąpienia do osi Berlin-Rzym-Tokio, zwolennik wynegocjowania korzystnego aktu kapitulacji wobec USA. Od września 1945r. minister spraw zagranicznych, przygotował spotkanie cesarza z generałem D. MacArthurem (wrzesień 1945). Premier od 1946-1947 (gabinet upadł na skutek afery łapówkarskiej) i 1948-1954. Rzecznik współpracy Japonii i USA, w 1951r. podpisał, w imieniu Japonii, w San Francisco traktat pokojowy i układ o bezpieczeństwie z USA. W 1964r. za zasługi dla kraju odznaczony Najwyższym Orderem Chryzantemy.

Yoshimura Kozaburo
(1911-), japoński reżyser filmowy. Pracę w kinematografii podjął w1929r., od 1934r. samodzielny reżyser. Realizował filmy historyczne i współczesne, dramaty społeczne i obyczajowe, komedie satyryczne i filmy kryminalne, m.in.: Oszustwo (1951), Opowieść o księciu Genji (1951, nagroda w Cannes), Przemoc (1952), Przylądek Ashizuri (1954), Opowieść z Osaki (1957), Piętno Hiroszimy (1962), Upadła kobieta (1967).

Yukawa Hideki (1907-1981), japoński fizyk-teoretyk. Profesor uniwersytetu w Kioto (1937-1948 i 1953-1970), Institute for Advanced Study w Princeton (1949-1950) i Uniwersytetu Columbia (1951-1953). Członek Akademii Japońskiej (od 1946) i Japońskiej Rady Naukowej (od 1949). Autor prac z dziedziny teorii jądra atomowego - opracował (1935) teorię sił jądrowych, w której przewidział istnienie mezonu (pion). Nagroda Nobla w 1949r..

Wakata Koichi
Urodz. 01.08.1963 r. w Omiya (prefektura Saitama). Astronauta w oddziale: od 31.03.1992 r. - NASA grupa 14 i od 28.04.1992 r. - NASDA gr. 2

Kornel Drzewiński

źródło:
http://www.kyoto-su.ac.jp/information/famous/indexlla.html
-Multimedialna Encyklopedia Powszechna - edycja 2003
-Dogen: „Shobogenzo Zuimonki“ Elementarz zen soto, wyd. Rebis, Poznań 1997

http://www.zeto.czest.pl/astro/astros/m.htm
http://www.japanorama.com/miyagi.html

zdjęcia:
http://www.ikebana-international.ch/Frame_Deutsch/Schulen/Sogetsu.htm
http://www.terra.es/personal2/monolith/japan.htm
http://www.fantoma.com/ff_mishima.html

Hiroshi Teshigahara (1927 - 2001), japoński reżyser filmowy

Share this