„Tradycje kulinarne Japonii”

Wybrane fragmenty z książki:

"[...] Kuchnia Kraju Kwitnącej Wiśni jest delikatna i łagodna. Stosuje się w niej niewiele przypraw. Praktycznie ograniczają się one do soli, cukru, sosu sojowego, pieprzu, wasabi (często nazywanego w Polsce „japońskim chrzanem”) i mirin (słodka sake), przez co dania pozbawione są skrajnych smaków. Według Japończyków przyprawy dodaje się po to, by wydobyć naturalny, najbardziej pożądany smak produktów, dlatego też nie należy ich nadużywać. We wszystkich daniach przenikają się subtelne aromaty poszczególnych składników, tworząc harmonijny bukiet smakowy. Kuchnia japońska w porównaniu do kuchni indyjskiej nie stara się zmodyfikować smaku poszczególnych produktów. O ile Hindusi znają wiele sposobów na przyrządzanie potraw z ziemniaków, tak by zatraciły one swój naturalny aromat, to Japończycy chcą, by „łosoś miał zawsze smak łososia”. Ze względu na swoją delikatność dania japońskie postrzegane są, zwłaszcza przez amatorów ostrej i pachnącej kuchni, jako mdłe i pozbawione smaku.
Z rozdziału - Kuchnia japońska na tle kuchni wschodnio – i południowoazjatyckich [...]"

"[...] Również dla Japończyków ważne jest odbieranie jedzenia wszystkimi zmysłami. Potrawy muszą być nie tylko smaczne, czy ładnie pachnieć, ale również prezentować się pięknie na talerzu. Poza tymi aspektami istotne są wrażenia dotykowe, czyli to co odczuwa spożywający, gdy kęsy potrawy łechcą podniebienie i język. Co więcej – najwięksi japońscy koneserzy oczekują nawet, by poszczególne elementy potrawy podczas konsumpcji wydawały odpowiedni odgłos! (Dobrym przykładem są krakersy ryżowe senbei, które jedzone winny głośno chrupać – poza doznaniem estetycznym jest to oznaka świeżości.)
Z rozdziału - Shokubunka – kultura żywieniowa [...]"

Recenzje naukowe

Tematyka szeroko rozumianej kultury żywienia na Dalekim Wschodzie, ze szczególnym uwzględnieniem Chin i Japonii cieszy się od wielu lat dużym zainteresowaniem. Publikacje książkowe w języku polskim w szybkim tempie znikają z półek księgarskich, a wszelkiego rodzaju informacje o kulinariach Państwa Środka, Kraju Wschodzącego Słońca, czy choćby np. Tajlandii są pilnie poszukiwane w internecie. Zjawiskiem zasługującym na uwagę również w Polsce jest rosnące powodzenie różnych kuchni orientalnych gdzie konsumenci w pogoni za egzotyką i oryginalnymi potrawami starają się w mniej lub bardziej wyrafinowany sposób dogadzać swemu podniebieniu. Prawdziwi koneserzy i smakosze dalekowschodnich kulinariów tłumaczą to w prosty sposób, iż obecnie w dobie „fast-foodów”, wysokoprzetworzonej, zchemizowanej żywności, która jest zapewne także jedną z przyczyn rozwijających się ostatnio chorób cywilizacyjnych, istnieje swoiste społeczne zapotrzebowanie na produkty naturalne i tzw. zdrową żywność, co wiąże się z propagowaniem tzw. zdrowego stylu życia i właściwego odżywiania. Odkryto przy tym na nowo walory zdrowotne kuchni orientalnych; w tym coraz większym zainteresowaniem cieszy się kuchnia japońska.
Nic więc dziwnego, że młoda japonistka Magdalena Tomaszewska – Bolałek podjęła się trudu napisania książki popularyzującej wiedzę o tradycjach kulinarnych Japonii. Założenie jest stosunkowo nowatorskie i oryginalne, nie brak bowiem książek o kuchni japońskiej będących kolorowymi, wydanymi na dobrym papierze receptariuszami na przyrządzenie poszczególnych potraw, dań, czy nawet wypieków (!). Autorka jednakże przyjęła postawę analityczną usiłując sięgnąć do historii bogatej tradycji japońskiej kultury żywienia i ukazać ją w szerszym kontekście geograficzno – historycznym, gospodarczym, a nawet etnopsychologicznym, nie stroniąc przy tym od porównań z kulinariami innych krajów wschodnio i południowo – azjatyckich. […]

[…] W sumie mamy do czynienia z książką interesującą i oryginalną, ze wszechmiar godną wydania drukiem. Z całym przekonaniem stwierdzam, że oczekują tego rzesze Czytelników zainteresowanych egzotycznymi tradycjami kulinarnymi dalekiego Nipponu.

prof. dr hab. Józef Włodarski

Tradycje kulinarne Japonii to, zgodnie z tytułem, popularne, aczkolwiek systematyczne omówienie zagadnień związanych z kuchnią japońską. Autorka omawia dzieje japońskiej cuisine począwszy od prehistorycznych okresów jōmon (11 000 – IV w. przed Chr.) i yayoi (IV wiek przed Chr. – poł. III wieku po Chr.), by przez historyczne już okresy, począwszy od kofun (poł. III wieku po Chr. – 710), powieść czytelnika ku teraźniejszości kuchni japońskiej. To, podzielone na rozdziały odpowiadające poszczególnym okresom, historyczne ujęcie zamyka część poświęcona obyczajom związanym ze spożywaniem posiłków.
Co ważne jednak, Tradycje kulinarne Japonii nie są suchą listą potraw oraz dat, kiedy pojawiły się one na japońskim stole. Autorka umiejętnie umieszcza japońskie obyczaje żywieniowe w kontekście zarówno kuchni światowej i dalekowschodniej, jak i historii Japonii. Czytelnik poznaje więc nie tylko podział potraw japońskich, historię półproduktów dla nich charakterystycznych, dzieje i przeobrażenia samych potraw, ale także ich tło kulturowe i obyczajowe. […]

[…] Wśród tych wszystkich zalet książka ma niestety jedną wadę: po jej przeczytaniu trudno powstrzymać się od odwiedzin w japońskiej restauracji.

dr Maciej Kanert

--
Tradycje kulinarne Japonii
Magdalena Tomaszewska-Bolałek


Format: 124x195 cm
Objętość:176 stron
Oprawa: Miękka
Cena okładkowa: 29,90 zł
ISBN-10 83-60740-00-3
ISBN-13 978-83-60740-00-2

Więcej informacji na http://www.wydawnictwo.hanami.pl/

Okładka książki "Tradycja kulinarne Japonii"

Share this