Kana - japońska sylabografika

Około VIII w. w Japonii pojawiły się rodzime symbole fonetyczne i formy literackie znajdując swój wyraz graficzny w kaligrafii. Miękka linia hiragany miała zastosowanie w poezji oraz prywatnej korespondencji.
Za wynalazcę hiragany uważa się mistrza zen Kobo Daishi- Kukai (774 - 835).

Współcześnie, Japończycy dysponują do graficznej notacji sylab i ich modyfikacji dwiema postaciami pisma fonetycznego zwanego kana; jeden nosi nazwę hiragana, drugi - katakana. Obie kany mają analogiczny skład po 46 znaków. Hiragana służy do zapisu słów rdzennie japońskich, natomiast katakaną zapisywane są słowa obcego pochodzenia, onomatopeje oraz wyróżnienia pewnych fragmentów tekstu w druku. Ponieważ w języku japońskim istnieje wiele słów, które wymawia się podobnie (homofony), oprócz kany istnieją w systemie pisma Japonii znaki kanji niosące informację o znaczeniu. Symbole kany oddają tylko wartość fonetyczną.

PEŁNY ARTYKUŁ DOSTĘPNY TYLKO W FORMACIE PDF. PLIK DO POBRANIA (Sylabografika.pdf, 88kb): http://www.japonia.org.pl/pliki/Sylabografika.pdf

Kornel Drzewiński

źródła:
- Mochizuki Katsu, Kumazawa Seiji, Yoshioka Hideyuki, Sanada Kazuko; Słownik japońsko polski, wyd. Wiedza Powszechna, W-wa 1997
- Kazuko Adachi; Słownik minimum japońsko-polski i polsko-japoński, wyd. Wiedza Powszechna 2003
- W. Kotański, T. Okazaki; Teksty do nauki pisma japońskiego,
Uniwersytet Warszawski 1980
- Praktyczny kurs gramatyki języka japońskiego, praca zbior. Katedry Orientalistyki i Bałtologii UAM, Poznań 1999
- Naoya Fujita; Mówimy po japońsku, Dialog 2003
fr.wikipedia.org

Share this