Japonia: Kultura i sztuka, ogólne

warning: Creating default object from empty value in /home/japonia/ftp/japonia/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Warsztaty Teatru Nō - prowadzenie: Mistrz Matui Akira

Warsztaty japońskiego, klasycznego teatru nō, zorganizowane, pod patronatem honorowym Ambasady Japonii, przez Fundację Ryokurankai i Fundację Marebito, wsparte finansowo przez Fundację im. Takashimy, odbędą się w Warszawie, pomiędzy 16 a 21 maja, w Centrum Promocji Kultury przy ul. Podskarbińskiej 2. Poprowadzi je, już po raz siódmy, mistrz Matsui Akira, wybitny aktor shite reprezentujący szkołę Kita, noszący tytuł Ważnego Przedstawiciela Niematerialnego Dziedzictwa Kultury Japonii.

Wystawa „Japonia Bliżej nas”, Rybnik

Dyrekcja Rybnickiego Centrum Kultury zaprasza na otwarcie wystawy, która odbędzie się w dniu 14 kwietnia 2011 o godz. 18.00 (wstęp wolny).

Festiwal „III Japońska Wiosna w Warszawie”

Od 28 kwietnia, warszawska publiczność będzie mogła poznać głębokie piękno tradycyjnej sztuki japońskiej. W programie spektakle, koncerty, warsztaty z udziałem wybitnych artystów zaproszonych z Japonii. Festiwal potrwa do 30 maja.

Wystawa „Mnich”

Koji Kamoji urodził się w 1935 roku w Tokio. Studiował na Uniwersytecie Sztuki Musashino (dyplom w 1958 roku), a po przyjeździe do Polski w 1959 roku kontynuował edukację w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni profesora Artura Nacht-Samborskiego (dyplom w 1966 roku).

W kręgu japońskiej sztuki

DESA Unicum zaprasza na wystawę sztuki japońskiej – wśród 140 zgromadzonych obiektów będzie można obejrzeć i kupić m.in. tradycyjne miecze i drzeworyty japońskie z XVIII i XIX wieku, jak również zbroje oraz kimono. Wystawie towarzyszyć będą dwa spotkania z Henrykiem Sochą –autorem wielu publikacji o Japonii, promujące jego najnowszy album.
Wystawa odbywa się w salonie Marchand przy Pl. Konstytucji 2 (Warszawa), czynna jest od 28 stycznia do 22 lutego 2011 r., oglądać ją można od poniedziałku do piątku w godzinach 11:00 – 19:00, w soboty od 11:00 do 16:00.

Kōdō – Droga Kadzideł

Wszyscy słyszeliśmy o Drodze Herbaty czy Ikebany. Jednak niewiele osób wie o Kōdō – Drodze kadzideł, praktykowanej od wieków w Japonii. Jej spuścizna dotarła na Zachód w postaci kadzidełek w formie pałeczek lub stożków, tak chętnie palonych w celu przywołania określonego nastroju. Trzymając w dłoni kruchy patyczek nie wiemy, że zawarta jest w nim tradycja i wiedza wielu pokoleń mistrzów i rzemieślników. Tymczasem pisana historia japońskich kadzideł sięga roku 595.

Japońska moda plażowa w epoce Meiji (1868-1912) i Taishō (1912-26)

Nastał okres wakacyjno-urlopowy, lato w pełni, żar leje się z nieba i każdy kto żyw szuka sposobu na ochłodę. Nic więc dziwnego, że nad wszelkiego rodzaju rzekami, jeziorami, a przede wszystkim nad morzem pojawiły się tłumy plażowiczów. Panie odziane w mniej lub bardziej skąpe stroje kąpielowe, panowie w kąpielówkach – jednym słowem feria barw, fasonów i rozmiarów. Jaka jest współczesna moda plażowa każdy widzi. Co więcej nie trzeba nawet jechać nad morze, wystarczy sięgnąć po pierwszy lepszy magazyn kobiecy czy zerknąć do internetu by zapoznać się z najnowszymi trendami. A czy zastanawialiście się kiedyś, co zakładali plażowicze w Japonii 100 lat temu?

Wieczne potępienie i męki – wizja piekła w japońskiej kulturze cz. 2

Kitano Tenjin Engi emaki – Ilustrowane Legendy o Powstaniu Chramu Kitano
Kitano Tenjin Engi to biograficzna opowieść o Sugawarze no Michizane (845-903), poecie oraz wybitnym mężu stanu na dworze cesarza Uda (869-931) i cesarza Daigo (885-930). Opowieść jest kompilacją historycznych faktów oraz legend o cudach dokonanych przez Michizane, które doprowadziły do założenia w 947 r. chramu Kitano w Kioto. Ów fantastyczna biografia Michizane powstała na krótko przed 1194 r., natomiast pierwszy ilustrowany zwój (emaki) datuje się na rok 1219. Popularność legendy o boskim Michizane rozkwitła na nowo w XIV-XV wieku. Na terenie całej Japonii zaczęły powstawać liczne chramy poświęcone jego osobie, a co za tym idzie, kolejne ilustrowane zwoje. Do dziś zachowało się ponad 30 różnych emaki Kitano Tenjin Engi.

Kakemono – japońskie obrazy-zwoje

I. HISTORIA KAKEMONO

Nazwa japońska kakemono oznacza wiszącą rzecz, inna nazwa to kakejiku czyli wiszący zwój.
Kakemono jest formą sztuki i rzemiosła powstałą w Chinach około VII wieku.
W odróżnieniu od poziomo rozwijanego makimono – kakemono jest zwojem pionowym. Źródłem powstania kakemono są prawdopodobnie buddyjskie sutry przepisywane i przechowywane w oprawionych na drążkach zwojach.
Do Japonii kakemono dotarło z buddyzmem w epoce Heian a rozwinęło się w epoce Muromachi wraz z ekspansją buddyzmu Zen. Kakemono stało się w tym czasie nieodłącznym fragmentem ceremonii herbacianej.
W początkowym okresie kakemono eksponowano w głównych salach świątyń buddyjskich – butsuden. Później eksponowano je w innych salach świątyń oraz w domach zamożnych Japończyków. Wraz z rozwojem rezydencji w stylu shoin - kakemono trafiło do alkowy – tokonoma gdzie i dziś jest eksponowane w towarzystwie ikebany, bonsai lub suiseki.

Wieczne potępienie i męki – wizja piekła w japońskiej kulturze

Japońskie wierzenia i obrzędy religijne swoje korzenie wywodzą z zamierzchłych czasów. Pierwotna kultura japońska nie wykazuje jednak większego zainteresowania pośmiertnymi losami człowieka. W tym przypadku tendencja jest zupełnie odwrotna. W okresie Jōmon dominuje kult płodności i pochwała życia, o czym świadczą zachowane do dziś figurki dogū. Dopiero w III w. n.e. z nadejściem okresu Kofun można zauważyć znaczące zmiany. Okres ten swoją nazwę wywodzi od wielkich kurhanów (czyli grobowców) odkrytych w wielu miejscach Japonii. Grobowce i ich bogactwo stanowią dowód na to, że nie tylko narodziny, ale i śmierć zaczyna zaprzątać umysły Japończyków.

Nouka - tradycyjne budownictwo wiejskie w Japonii

Rodzime budownictwo japońskie (minka) składa się z dwóch kategorii - budownictwa wiejskiego (nouka) oraz miejskiego (machiya), którego początek rozwoju datuje się do-piero we wczesnym okresie Heian (794 - 1185). W historii Japonii, wielki wpływ na wielką różnorodność rodzimego budownictwa w różnych regionach Japonii miały geograficzne, socjalno-ekonomiczne, kulturowe czy estetyczne uwarunkowania. Pierwotne budowle nie były projektowane przez architektów lecz były wytworem kunsztu lokalnych rzemieślników (shokunin) korzystających z wieloletnich doświadczeń na bazie miejscowych materiałów budowlanych.

O drzewach w sztuce japońskiej

Do najbardziej charakterystycznych drzew archipelagu japońskiego należy m.in.: cedr, cyprys, miłorząb japoński, jodła, sosna czerwona i czarna, nagi, dąb, drzewo kamforowe, klon, bambus oraz kwitnąca wiśnia i śliwa. Niektóre ich sylwetki można odnaleźć m.in. w zwojach z okresu Asuka (552-710), w scenach dotyczących Buddy (Ofiara Mahasattwy - relikwiarz „Tamamushi-no zushi” z połowy VII w.) czy w dekoracji instrumentu muzycznego kin z 735 r. (skarbiec Shoso-in w Nara, poz. inwent. 99). W zwojach „Sutra przeszłej i obecnej karmy” z poł. VIII wieku („Kako genzai inga kyo” - Jobon Rendai-ji, Kyoto) nieznany artysta namalował płaskie sylwetki japońskiej sosny z igliwiem zaznaczonym rozmytymi plamami oraz kwitnące młode śliwy, będące tłem dla scen z życia Buddy.

Święte drzewa i pomniki natury - Naturalne Skarby Narodowe Japonii

Miejsce, w którym cesarz Temmu (672 - 686) ustanowił Ise jako główny chram kultu shinto* w cesarstwie Japonii, oraz drzewa kryptomerii, które tam rosły, były święte dla Japończyków już od wieków. Wśród różnych zjawisk kultowych z tego okresu, drzewa trakto-wano jako uduchowione czy zamieszkałe przez duchy (kami). Aby sobie zjednać kami, konieczne były modły i określone rytuały. Kryptomeria jest najświętszym drzewem związanym z kultem shinto, podobnie jak wiecznie zielony krzew sakaki (Cleyera japo-nica), odgrywający znaczącą rolę w japońskiej mitologii (kult Amaterasu), literaturze, teatrze, pieśniach, poematach i podczas uroczystych rytuałów. W chramie w Ise kolumnę Shin-no-mihashira** reprezentuje konar sakaki wysokości 2,10 m wbity pionowo w ziemię. Drzewo (yorishiro) było od dawien drogą, którą bogowie zstępowali na Ziemię. Drzewa, ktore obdarzane są szczególną czcią, Japończycy przewiązują grubym sznurem konopnym a także wieszają na nim różne symbole świętego drzewa.

Tradycyjne parasole japońskie

Zanim pojawiły się w Japonii parasole, noszono na głowach rodzaj stożkowego kapelusza o srednicy od 40 do 54 cm - zróżnicowanego (w kształcie, wielkości i kolorze) dla mężczyzn i kobiet oraz różnych warstw społecznych, a także rodzaj przeciwdeszczowej narzutki „mino” ze słomy ryżowej. Między innymi: rolnicy nosili nakrycia zwane „suge-gasa”, wojownicy „ronin-gasa”, mnisi buddyjsy używali „takuhatsu-gasa” a mężczyźni z miast zakładali na głowę „chonin-gasa”.

Subskrybuje zawartość