Japonia: Kultura i sztuka, ogólne

warning: Creating default object from empty value in /home/japonia/ftp/japonia/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Sto ukłonów - maniery i etykieta w biznesie i codziennym życiu w Japonii

Mieć dobre maniery to znaczy myśleć o innych i kierować się współczuciem dla innych. Maniery nie pozwalają ranić nikogo. Manier nie można się nauczyć ponieważ są sprawą szczerości i czucia – wypływają z serca. Szczerość przejawia się w bezpośredniości i byciu wprost a „znalezienie się” w konkretnej sytuacji sprowadza się do kontaktu z własnym ciałem i zdaniu sobie sprawy z tego co się czuje w danym momencie, a nie myśli. Maniery przychodzą same wraz z rozwojem wrażliwości. Etykiety można się nauczyć ponieważ należy do świadomości i jest zewnętrzną warstwą manier, sztucznie ustalonym zachowaniem. Przepisy związane z etykietą - takie jak ceremoniały dworskie czy konwenanse towarzyskie - nie są stałe, zmieniają się wraz ze zmianą panujących i warunkami polityczno – gospodarczymi.

Tradycyjne japońskie wnętrze mieszkalne - gra światła i cienia

„Przyjemnie, gdy dom, choć to przecież tylko nietrwałe doczesne schronienie, urządzony jest harmonijnie i tak, jakbyśmy chcieli. Gdy gościmy u zacnej, obdarzonej dobrym smakiem osoby, mamy wrażenie, że nawet księżyc rozświetla jej przytulne domostwo szczególnym blaskiem. Choć wcale nie wymyślna, ani zbudowana wedle obowiązującej mody, siedziba taka tchnie spokojem, czujemy, że jest wiekowa. Ujmuje nas bezpretensjonalnością, urokiem starych drzew w ogrodzie, pielęgnowanych dyskretnie roślin i krzewów, werandą i kunsztownie plecioną konstrukcją drewnianego parkanu, rozrzuconymi niedbale tu i tam sprzętami, które pamiętają dawne czasy…“
[fragm. „Tsurezure naru mama-ni“/Zapiski dla zabicia czasu/autor: Kenko (1283-1350)]

Sztuki sceniczne - tradycja widowiskowa w Japonii

Tańce wraz z pieśniami miały zawsze korzenie religijne i dotyczyły popularnych raczej obrzędów aniżeli oficjalnego buddyjskiego czy shintoistycznego kultu. Jesienią po zbiorach dziękowano bogom za urodzajne plony, żegnano się z nimi na okres zimowy a wiosną przywoływano ich aby patronowali sadzeniu i wzrastaniu ryżu. Gatunek tańca mai – taniec ceremonialny - polegał na okrążaniu „sceny” przez jednego aktora (lub kilku) trzymającego w ręku jakiś rekwizyt - gałązkę lub wachlarz. Inny gatunek – odori, związany był z buddyjskimi śpiewnymi modłami i tańcami. Jednym z pierwszych, wielkich badaczy rodzimej tradycji widowiskowej był Honda Yasuji (1906-2001) uznany w Japonii za „Żywy Skarb Narodowy”. Dzięki jego wieloletniej pracy powstała bogata, wszechstronna dokumentacja większości widowisk. Wśród innych badaczy znajduje się jego uczeń Chiba Yuichi, Goto Hajime, Sakabe Megumi i inni.

Azusa-Yumi, Hama-Yumi i Shigehto-Yumi - "święte" łuki w Japonii

Od najdawniejszych czasów łukowi nadawano atrybuty „świętego” instrumentu. Wierzono, że posiada siłę i magiczną moc, która może zniszczyć zło i oczyścić ducha. Łuk używany był przez szamanów na wszystkich kontynentach jako broń przeciwko złym mocom. W Japonii także używano łuku jako podstawowej broni wojowników. Mistrzami w posługiwaniu się łukiem byli samurajowie. W tradycji religii Buddyjskiej oraz Shinto - łuku używa się nadal dla ochrony, oczyczczenia, usunięcia przeszkód i przyciągnięcia fortuny.

O japońskiej poezji Waka - od Man'yoshu do Shinchokusenshu

W japońskiej poezji, spośród kilku gatunków, najbardziej charakterystyczne są waka i późniejszy – haiku, które pozostały nienaruszone w swojej wewnętrznej strukturze i duchowej głębi aż do teraźniejszości i stanowią intelektualną oraz estetyczną podbudowę kultury Japonii.

Zarys historii japońskiego buddyzmu Zen

„Celem treningu zen jest przekroczenie egocentrycznego doświadczania siebie i wszechświata jako dwóch odrębnych bytów.
Nazywa się to w zen urzeczywistnieniem własnej Prawdziwej Natury, osiągnięciem stanu Umysłu Buddy, a także przebudzeniem lub oświeceniem.“ (Philip Kapleau)

Tradycyjne japońskie melodie ludowe

Japońskie ludowe melodie sklasyfikowane są w zależności od sytuacji w której są śpiewane oraz pełnionej funcji linii melodycznej.
Pierwszą, główną kategorią są piosenki związane z pracą na roli, przy uprawie ryżu, z rybołówstwem, przewoźnictwem wodnym etc.

Ryż, Sushi i Sashimi - Tradycje kulinarne w kulturze Japonii

Sposób uprawy ryżu znany jest w Japonii przypuszczalnie od III w.p.n.e.w wyniku kontaktów Japończyków z ludami na półwyspie Koreańskim. Ryż stał się najważniejszym składnikiem japońskiego menu. W języku japońskim słowo gohan ma dwojakie znaczenie; „gotowany ryż“ jak również „jedzenie, posiłek“. Inne pochodne słowa gohan to: asagohan (śniadanie), hirugohan (obiad), bangohan (podwieczorek) i yugohan (kolacja). Te terminy językowe sygnalizują, że dla większości Japończyków jakiekolwiek myślenie o posiłku bez ryżu jest prawie niemożliwe.

Japońscy Samuraje i Shoguni

Samuraj, dosłownie "ten, który służy", członek japońskiej szlacheckiej elity wojowników, w Japonii zwany bushi. Początki powstania warstwy samurajów sięgają X w., a ostatecznie wyodrębniła się ona w XII w., stając się klasą rządzącą.

Pierwsze japońskie znaczki pocztowe z lat 1871 - 1899

Do 1871 roku nie było w Japonii państwowej poczty a listy i przesyłki dostarczane były przez prywatnych kurierów. W latach 1859 - 1880 roku na terenie Japonii otwarto oddziały poczty brytyjskiej, francuskiej i amerykańskiej, które używały przeważnie własnych znaczków pocztowych. Pierwsza seria znaczków japońskich ukazała się 20 kwietnia 1871 roku a ich grafika wzorowana była na będących wówczas w obiegu monetach „Dragon“.

Japońskie Mandary - dzieła sztuki buddyjskiej

Mandara (sanskr. mandala) należy do najstarszych graficznych, religijnych symboli na świecie. Sybolizuje całość – kosmiczną harmonię wewnętrznego i zewnętrznego świata. Dla osób rysujących mandalę był to wyraz wewnętrznej duchowej dojrzałości a dla innych osób mandala służyła do kontemplacji i psychicznej koncentracji.

Średniowieczne miasto-port KUSADO SENGEN (w świetle badań archeologicznych)

W 1928 roku dużą ilość m.in. wyrobów ceramicznych, importowanej porcelany, kamieni z rytami i monet znaleziono w trakcie prac regulacyjnych na rzece Ashida w mieście Fukuyama, pref.Hiroshima. Te odkrycia naprowadziły miejscowych historyków na ślad miejsca, w którym znajdowało się średniowieczne miasto Kusado Sengen.

Chryzantemy w Japonii

Chryzantema może być nazwana "nieoficjalnym" kwiatowym symbolem Japonii. Obok kwiatu wiśni jest najsilniej obecnym roślinnym elementem kultury japońskiej. Od wieków jest symbolem rodziny cesarskiej. Jako szesnastopłatkowy symbol zdobiła i zdobi wiele przedmiotów. Znajduje się na cesarskiej fladze i każdym japońskim paszporcie.

Idea "Yugen" w dramatach No Zeami Motokiyo (1363-1443)

Motokiyo Zeami (1363 - 1443) był aktorem teatru No, dramaturgiem i wybitnym japońskim teoretykiem sztuki No. Poświęcił on wiele uwagi istocie treningu aktorskiego w takich typach ról jak: kobieta, wojownik, starzec i dziecko. Aktor musiał przedstawić je przekonywająco - tak Zeami rozumiał pojęcie monomane czyli naśladowanie rzeczy. Maski No były używane w jego sztukach dla podkreślenia realizmu i wiarygodności. Jeśli aktor grał rolę odpowiadającą jego wiekowi, maska była zbyteczna.

Japońska czarka do herbaty jako dzieło sztuki

Od okresu Muromachi japońska ceremonia herbaty opierała się na podstawach filozoficznych głęboko związanych z Zen. Zen jest ćwiczeniem, surowym treningiem samego siebie. Aby czynność przyrządzania Herbaty nie stała się czczą pozą ani zwykłą formą należy zrozumieć, że Drogi Herbaty nie da się ułożyć ani zebrać w reguły, które należałoby ściśle przestrzegać. Oprócz właściwego pomieszczenia, pięknych naczyń i dekoracji z kwiatów, najważniejszym elermentem ceremonii było jednak pojęcie „kokoro ire“ - serce gospodarza. Rodzaj użytych naczyń był odbiciem jego charakteru i poczucia piękna.

Subskrybuje zawartość