Japonia: Kultura i sztuka, ogólne

warning: Creating default object from empty value in /home/japonia/ftp/japonia/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Japońskie muzea - appendix

Poniżej spis w języku angielskim i japońskim według nazw z podziałem na grupy:
Narodowe Muzea i Muzea Sztuki,
Muzea Publiczne,
Muzea Prywatne,
Publiczne Muzea Sztuki,
Prywatne Muzea Sztuki.

Klasyczne malarstwo ZEN w Japonii

W okresie Muromachi (1333-1568)* pod wpływem buddyzmu ZEN oraz wzorców chińskich rozwinęło się monochromatyczne malarstwo tuszem suiboku-go lub sumi-e (malowane tuszem). Malarstwo tego typu wymagało wyrobionej wieloletnią pracą ręki i czystego umysłu, zdolnego do koncentracji jaki posiadali ówcześni mistrzowie ZEN.

Światowe Dziedzictwo Kultury i Natury w Japonii

Lista “World Heritage” została ustalona pod auspicjami The Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage i przyjęta w 1972 roku na 17-tej Generalnej Konferencji UNESCO. Poniżej obiekty z obszaru Japonii znajdujące się na tej liście:

Światowe Dziedzictwo Kultury i Natury w Japonii

Lista “World Heritage” została ustalona pod auspicjami The Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage i przyjęta w 1972 roku na 17-tej Generalnej Konferencji UNESCO. Poniżej obiekty z obszaru Japonii znajdujące się na tej liście:

Wioska SHIRAKAWA-GO zabytkiem światowej kultury

Japońska wioska Shirakawa-go została ujęta w spisie światowego dziedzictwa kultury (World Cultural and Natural Heritage) przez UNESCO w grudniu 1995 roku. Shirakawa-go jest górską wioską, położoną w północno- zachodniej części prefektury Gifu i zajmuje obszar 356,7 kilometrów kwadratowych.

Muzea w Japonii

Japonia jest krajem wielu cennych zabytków kultury w takich dziedzinach jak architektura, literatura, muzyka, teatr, malarstwo, kaligrafia, ceramika, rzeźba, tkanina, rękodzielnictwo etc. W przeszłości liczne trzęsienia ziemi i pożary spowodowały, że znaczna liczba tych zabytków zniknęła bezpowrotnie. Japończycy, mając świadomość przemijalności i ulotności wszystkiego, z tym większą troskliwością chronią istniejące dzieła mistrzów przeszłości i teraźniejszości.

Japońskie Torii - geneza i architektura

Konstrukcja bramy nazywanej „torii“ jest wyłącznym produktem kultury japońskiej, ten typ budowli nie istnieje w Chinach ani pobliskiej Korei. Słowo torii oznacza „grzędę lub żerdź dla ptaka“ i przypomina znaną scenę z mitologii japońskiej, kiedy zgromadzeni bogowie starali się wywabić boginię słońca Amaterasu z jaskini gdzie się ukryła.

Geisha - japońska dama do towarzystwa

Geishe są kobietami wykształconymi w wielu kierunkach jak przykładowo umiejętne ubieranie się, wysławianie czy poruszanie się z gracją. Znają także poezję, klasyczną literaturę, sztukę układania kwiatów (ikebanę),ceremonię podawania herbaty, grę na instrumentach muzycznych (shamisen, koto), kaligrafię, śpiew, taniec, sztukę konwersacji i wyszukane podawanie sake.

HANIWA - japońska ceramika z okresu kurhanów

Największym źródłem informacji na temat wczesnej kultury Japonii (III - VII wiek) są odkryte, liczne kurhany (zwane kofun) mieszczące wewnątrz kryptę z sarkofagiem władcy. Budowane były na planie w kształcie wielkiej "dziurki od klucza" i otoczone były przez setki wypalonych z gliny cylindrów - haniwa. Wykonywano je techniką wazumi, która polegała na układaniu jeden na drugim glinianych pierścieni, a następnie na wygładzeniu powierzchni podstawy, uformowanuiu części górnej (przedstawiającej) i wypaleniu w piecu ceramicznym.

Tradycyjne japońskie instrumenty muzyczne

W tradycyjnej muzyce japońskiej można ogólnie wyróżnić trzy rodzaje instrumentów: perkusyjne, strunowe i "powietrzne" - flety.
W najwcześniejszym okresie - japońskiej muzyce kultowej, tańcom w maskach, pieśniom (minyo) i recytacjom towarzyszył najczęściej flet i kokyu.
Muzyka dworska charakteryzowała się wzbogaconym zestawem instrumentów muzycznych m.in. o koto, shamisen, syou, hichiriki, ryuteki i kagurabue. Natomiast buddyjskiej medytacji Zen towarzyszyły takie instrumenty jak gongi (keisu - o kształcie misy), stojące bębny lub bęben mokugio (drewniana ryba). Gongi wykonane ze stopu metali wykorzystywan w ceremonii herbaty a teatr japoński No, Kabuki i Bunraku korzystał m.in. z fletu, bębenków tsuzumi czy shamisenu.

Sztuka kaligrafii w Japonii

Japońska kaligrafia zaczęła się rozwijać prawdopodobnie już w okresie Asuka (552 - 710) i Nara (710 - 794) kiedy Japończycy czerpali wzory z kultury chińskiej. Największy rozkit kaligrafii nastąpił wraz z rozwojem buddyzmu Zen w okresie Kamakura (1185 - 1333).* Kaligrafia jest sztuką pięknego pisma, w której cenna jest spontaniczna linia pędzla. Pędzel, tusz, papier i jedwab - te podstawowe materiały do kaligrafii zostały odkryte około II w. w Chinach. W malarstwie i kaligrafii pojawiły się dwa formaty - kakemono (pionowy zwój) i makimono (poziomy zwój), które nie były przeznaczone do stałej ekspozycji we wnętrzu lecz przechowywano je w skrzyniach rozwijając przy szczególnych uroczystościach.

O tradycji Zen w Japonii

"Przez czterdzieści lat sprzedawałem wodę
Na brzegu rzeki
Ho, ho!
Moje prace są całkiem bez zasług."*

Gdy zapyta się ktoś Japończyka - gdzie jest jego umysł - najprawdopodobniej wskaże on swe serce lub klatkę piersiową. Człowiek z Zachodu w odpowiedzi na to pytanie wskaże na swoją głowę. Te dwa gesty obrazują różnicę między koncepcjami umysłu na Wschodzie i Zachodzie.

Tradycja tatami w Japonii

Siedzenie na podłodze z podwiniętymi nogami w tak zwanej pozycji "seiza" było od stuleci ściśle związane z japońskim stylem życia. W tradycyjnych domach wszyscy jedli, spali, bawili się i uczyli na matach. Ceremonia herbaty, układanie kwiatów, pisanie znaków kanji czy medytacja zen - odbywały się na matach ułożonych na podłodze. Często pod pośladki podkładano małą poduszkę. Ten sposób siedzenia był okazją dla wyrażenia szacunku osobie siedzącej naprzeciwko i podkreślenia pokojowego nastawienia a także był wyrazem skupienia i równowagi psychofizycznej - jedności z otoczeniem.

Japońskie święta, festiwale i festyny

W Japonii corocznie organizowane sią liczne święta, festiwale i festyny (jap. matsuri) związane z kilkusetletnią tradycją w danej miejscowości. Bywają także na nowo wskrzeszone te, o których kiedyś zapomniano. Obchodom i ceremoniom towarzyszą gwarne tłumy mieszkańców i turystów - mają one także swoich sponsorów, których nazwiska wywiesza się na tabliczkach przy głównym trakcie. Poniżej kilka przykładów z uroczystości, które odbyły się na przestrzeni roku.

Origami - sztuka składania papieru

Origami - to sztuka kunsztownego składania papieru, której tradycja w Japonii kontynuowana jest do dzisiaj. W języku japońskim „origami“ oznacza czynność składania papieru (oreru - zginać, gami [kami] - papier). Papier dotarł do Japonii z Chin około 538roku. Pierwsze wzmianki o origami w japońskiej literaturze pochodzą z XII wieku a najstarsze znane wzory z okresu Muromachi (1338 - 1573).
Na przełomie XVII i XVIIIw. Japończycy opracowali własną metodę produkcji papieru nazywanego „washi“ zróżnicowanego w grubości, fakturze, kolorystyce i stopniu przejrzystości. W tymże okresie pojawiły się takie wzory origami jak m.in.: „żuraw“, „żaba“, „karp“, „motyl“, „kwiaty“ a także wzory lalek - postaci ze sztuk teatralnych.
Pierwszy podręcznik origami wydano w Japonii w 1797r. Zawierał on 49 sposobów składania „żurawia“.

Subskrybuje zawartość