Japonia: Architektura, ogólne

warning: Creating default object from empty value in /home/japonia/ftp/japonia/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Konstrukcja architektoniczna bram świątyni To-ji w Kioto

Świątynia To-ji (東寺) została założona w 794 roku dekretem cesarza Kammu dla ochrony stolicy po wschodniej stronie głównej drogi Rajyo-mon prowadzącej od południa do Kioto obok świątyni Sa-ji założonej po jej stronie zachodniej. Oficjalna jej nazwa historyczna to Kyo-o-gokoku-ji (教王護国寺).

Nouka - tradycyjne budownictwo wiejskie w Japonii

Rodzime budownictwo japońskie (minka) składa się z dwóch kategorii - budownictwa wiejskiego (nouka) oraz miejskiego (machiya), którego początek rozwoju datuje się do-piero we wczesnym okresie Heian (794 - 1185). W historii Japonii, wielki wpływ na wielką różnorodność rodzimego budownictwa w różnych regionach Japonii miały geograficzne, socjalno-ekonomiczne, kulturowe czy estetyczne uwarunkowania. Pierwotne budowle nie były projektowane przez architektów lecz były wytworem kunsztu lokalnych rzemieślników (shokunin) korzystających z wieloletnich doświadczeń na bazie miejscowych materiałów budowlanych.

Porty lotnicze w Japonii

Porty lotnicze na terenie Japonii oficjalnie są sklasyfikowane w trzech grupach*. Do I-ej kategorii zalicza się 5 największych lotnisk o znaczeniu międzynarodowym, w II-ej klasie są 24 lotniska o zasięgu regionalnym i międzynarodowym a III-a klasa obejmuje 55 lotnisk o zasięgu krajowym. Pozostałe - to porty, bazy lotnicze i lądowiska do obsługi rolnictwa. Rząd Japonii przeznacza część budżetu na ich budowę i utrzymanie. Terminale są gene-ralnie użytkowane przez prywatne korporacje. Głównymi japońskimi przewoźnikami są od 1951 r. Japan Air Lines (JAL), od 1972 r. All Nippon Airways (ANA) oraz dawna linia TDA przekształcona w 1988 r. w Japan Air System (JAS). Te trzy linie lotnicze były początkowo prywatne lecz w 1953 r. JAL przekształcono w firmę pół-państwową. W 1987 r. decyzją rządu JAL ponownie sprywatyzowano i zezwolono pozostałym na obsługę tras zagrani-cznych. W 1994 r. część międzynarodowych połączeń z lotnisk Osaka (Itami) oraz Narita została prezeniesiona na Międzynarodowy Port Lotniczy Kansai zbudowany na sztucznej wyspie***. W 2004 r. JAL zmienił nazwę na Japan Airlines International a JAS zmienił nazwę na Japan Airlines Domestic. W 2005 r. oddano do użytku lotnisko „Centrair”** (Central Japan International Airport), które zbudowano - podobnie jak port lotniczy „Kansai” - na sztucznej platformie.

Konwencje perspektywy w obrazowaniu obiektów architektury w japońskim malarstwie i grafice

Pierwsze zachowane ujęcia perspektywiczne świątyń i innych obiektow architektonicznych pojawiły się w Japonii w VIII w. w ilustrowanych zwojach jak np. „Sutra przeszłej i obecnej karmy” (kako genzai ingakyo) nieznanego artysty, przechowywana w Jobon Rendaiji w Kioto. Niektóre wczesne zwoje sutr zostały zilustrowane dopiero w XIII w. jak osiem zwojów na jedwabiu pod tytułem „Osiem aspektów z życia Buddy” ( Shaka hasso zu) nieznanego artysty (muzeum Atami w pref. Kanagawa).Najczęściej stosowanym ujęciem perspektywicznym była tzw. perspektywa „z lotu ptaka” z widokiem z góry na zabudowania i rozległy teren. Obiekty architektoniczne przedstawiano za pomocą pewnej konwencji zwanej aksonometrią*, w której ścianę frontową i tylną rysowano równolegle do linii horyzontu a pozostałe dwie skośnie pod tym samym kątem. W tej perspektywie nie występują punkty zbiegu na linii horyzontu dla krawędzi poszczególnych obiektów. W konsekwencji, przedstawiane wnętrza tych obiektów są bez dachów, gdzie umieszczano postaci bohaterów wydarzeń. Takie ujęcie perspektywiczne wnętrza zwano fukinuki-yatai.

Meble w tradycyjnym domu japońskim

Wśród najcenniejszych zabytków z okresu panowania cesarza Shomu (724 - 749 r.) zgromadzonych w skarbcu Shosoin w Nara znajduje się sekretarzyk (100x63,7x40,6 cm) z drewna keyaki, używany kolejno przez pięciu cesarzy, lakierowane kufry i szafki z drewna hinoki na szaty lub bieliznę oraz drewniany, pokryty laką stolik.*

W okresie Edo (1603- 1868 r.) większość Japończyków mieszkała w małych mieszkaniach z paroma meblami takimi jak szafa - komoda (tansu**) oraz płaskimi kuframi, które można było przesuwać i układać jedne na drugich. Początkowo, te dzieła japońskiego stolarstwa były w posiadaniu najbardziej zamożnej części społeczeństwa, lecz wkrótce wraz z rozwojem warstwy średniej, pojawiły się również w domach samurajów.

Japońskie chramy i obiekty kultu shintoistycznego

Określenie Jinja, Miya lub Taisha związane jest z chramem - sanktuarium japońskiej religii Shinto, oddzielonym od zewnętrznego świata bramą lub zespołem bram zwanych torii. Ściany i słupy chramów budowano pierwotnie z niemalowanego drewna, na wpusty. Później, pod wpływem architektury świątyń buddyjskich malowano niektóre do XIII w. w kolorach czerwonym i białym symbolizującymi pierwiastek męski i żeński. W architekturze sanktuariów Shinto można wyróżnić następujące style: taisha-zukuri, shinmei-zukuri (ok. IV w.), sumiyoshi-zukuri oraz shinden-zukuri z okresu Heian (794 -1185).

Japońskie mosty Akashi Kaikyo, Tatara i tunel Seikan

W obszarze Japonii wyróżnić można cztery główne wyspy - Kiusiu na południu, Shikoku na płd - zachodzie, Honsiu w centrum oraz Hokkaido na północy. Pomiędzy tymi wyspami wybudowano wiele połączeń komunikacyjnych oraz 18-e szlaków ekspresowych (kosokudoro) poprzez mosty, wiadukty i tunele. Honsiu i Shikoku poączone są trzema szlakami:
* Szlak Kobe - Awaji - Naruto: mosty Akashi-Kaikyo, Ohnaruto.
* Szlak Seto - Chuo : mosty Shimotsui-Seto, Hitsuishijima, Iwakurojima, Yoshima, Kita Bisan-Seto, Minami Bisan-Seto.
* Szlak Nishi - Seto: mosty Shin-Onomichi, Onomichi, Innoshima, Ikuchi, Tatara, Ohmishima, Hakata-Ohshima, Kurushima (3mosty).
Trasa wokół Osaki i Kobe :
* Szlak Hanshin: mosty Kishiwada, Shin-Hamadera, Minato, Tenpozan, Higashi-Kobe.

Historyczne zamki w Japonii

Przypuszczalnie pierwsze japońskie kamienne fortyfikacje zwane „kogo-ishi“ datowane na VI -VII wiek odkryto w trakcie badań archeologicznych na Kiusiu. Miały prawdopodobnie chronić przed atakiem ze strony Chin i Korei. Wraz z powstaniem klasy wojowników w okresie Heian (794 -1185) wybudowane małe zamki i fortyfikacje nie stanowiły centrum walk jak miało to miejsce w Europie i nie miały stałego charakteru. Dopiero w okresie Muromachi (1336 -1576) zaczęto budować stałe, o wzmocnionej konstrukcji siedziby samurajów. Pierwotnie zamki - fortece budowano na górskich szczytach i w trudnodostępnych okolicach.

„Ishi - doro“ japońskie latarnie z kamienia

Kamienne latarnie (ishi - doro*) będące istotną częścią architektury japońskiego ogrodu pełniły zarówno estetyczną jak i czysto funkcjonalną rolę oświetlając drogę przed wejściami do świątyń. Kamienne latarnie w ogrodach towarzyszyły często przy okazji wieczornych spotkań na ceremonii herbaty, zwłaczcza od czasu kiedy rozpropagował je japoński mistrz herbaty Sen no Rikyu (1522 -1591). Rzeźbiono je najczęściej z granitu o najwyższej jakości a wymiary latarni dostosowane były proprorcjonalnie do wielkości zaprojektowanego ogrodu lub architektury danego obiektu. Ogólnie można wyróżnić cztery podstawowe kategorie latarni: tachi-gata (latarnie na postumencie), ikekomi-gata (wkopane w ziemię), yukimi-gata (z daszkiem chroniącym przed śniegiem), oraz oki-gata (małe latarenki). Zachowane do dziś zabytkowe kamienne latarnie są istotnym elementem dziedzictwa kultury japońskiej.

Architektura XVIII Igrzysk Olimpijskich w Tokio z 1964 roku

Budowę obiektów olimpijskich w Tokio rozpoczęto z myślą o stworzeniu dużych zespołów sportowych w Meiji, Yoyogi, Komazawa i Budokan dla późniejszego wykorzystania ich przez mieszkańców. Charakterystyczą cechą japońskich czołowych architektów z tego okresu, która tutaj przejawiła się w pełni, było ich społeczne zaangażowanie oraz dbałość o humanistyczne aspekty tworzonej architektury. Szczerość wobec konstrukcji, którą ukazywano się na zewnątrz i wobec materiału w stosowaniu w jego surowej formie (bez tynków i okładzin) związana była dotychczasową tradycją japońskiego drewnianego budownictwa sięgającą okresu Nara (710 -794).

Architektura sanktuarium Naiku chramu shinto Ise - Jingu

Do najstarszego sanktuarium Shinto w Japonii należy chram Ise - Jingu z III - V wieku, położony na półwyspie Shima w prefekturze Mie. Zespół sanktuarium składa się z wielu świątyń (125), wśród których najważniejszy jest Przybytek Wewnętrzny - Naiku 内宮 (poświęcona bogini Amaterasu -omikami) oraz Przybytek Zewnętrzny - Geku 外宮(poświęcony bogini pożywienia Toyouke-no kami).

Drewniana kolumna - serce (kokoro) tradycyjnej architektury japońskiej

Wiadomości na temat najwcześniejszych filozoficznych i religijnych aspektów kultury Japonii można odnaleźć w dawnych chińskich kronikach oraz japońskiej tradycji ustnej* spisanej dopiero w początkach VIII w. Wśród występujących zjawisk przyrody takich jak m.in. zwierzęta, góry, kamienie i drzewa pojmowano je jako zamieszkałe przez duchy lub bóstwa, które czynnie mogły oddziaływać na życie poszczególnych ludzi. Przypuszczalnie słowa oznaczające świątynię w tym okresie były pojęcia - las (mori), wyświęcone miejsce na dom (jashiro), święty dom (mija). Drzewo (yorishiro) było także „drogą“, którą bogowie zstępowali na Ziemię.

Świątynie buddyjskie w Japonii

Oficjalne początki buddyzmu w Japonii datowane są na około 552 rok. Głównym jego propagatorem w VI w. był książę regent Shotoku Taishi (572 - 622). Finansował budowę wielu świątyń w ówczesnej stolicy Heijo-kyo i okolicach m.in. założoną w 607r. świątynię Horyuji koło Nary oraz Shitennoji w Osace. Świątynie zwane tera (wyr. poch. koreańskiego) zaczęły powstawać obok dotychczasowych chramów shintoistycznych. Buddyjskie klasztory skupiały bractwa mnichów (bodzu) lub mniszek (ama). W 701 roku cesarz Shomu (701-756) wydał ogólnopaństwowy edykt nakazujący budowę świątyń (koku-bunji) i klasztorów w każdej prowincji Japonii.

Japoński skarbiec Shoso-in w Nara

W dniu 21 lipca 756r., w 49-ym dniu* po śmierci cesarza Shomu 聖武天皇 (701 - 756 r.) - cesarzowa Komyo przekazała na rzecz świątyni Todai-ji w Narze cały majątek po zmarłym mężu zgromadzony w okresie jego panowania w latach 724 - 749. Kilkaset przedmiotów spisano wówczas szczegółowo w Cesarskim akcie - darowizny.

Centrair - nowe międzynarodowe lotnisko w Japonii

Lotnisko nosi nazwę "Centrair", będącą skrótem od "Central Japan International Airport" i zostało zbudowane (podobnie jak port lotniczy Kansai) na sztucznej wyspie. Po Narita i Kansai jest to trzecie najważniejsze międzynarodowe lotnisko Japonii. Port lotniczy otwarty jest przez całą dobę. Kompleks architektoniczny (wysokości czterech kondygnacji) zawiera również sklepy i restauracje (również kuchnia zachodnia i azjatycka). Obiekt położony jest 35km na południe od miasta Nagoya (zatoka Ise) w prefekturze Aichi i zajmuje całkowitą powierzchnię 580 ha (samo lotnisko to 470 ha). Całkowita powierzchnia użytkowa budynków to 220.000 m2. Prace konstrukcyjne rozpoczęły się 1 sierpnia 2000 roku, otwarcie nastąpiło 17 lutego 2005 r.

Subskrybuje zawartość