Japonia: Architektura, ogólne

warning: Creating default object from empty value in /home/japonia/ftp/japonia/modules/taxonomy/taxonomy.pages.inc on line 33.

Asymetria w japońskiej architekturze

Asymetria jest jedną z twórczych sił głęboko zakorzenionych w tradycji kultury japońskiej. Spotykana gdziekolwiek symetria jest odbiciem aspektów kultury chińskiej bądź wływów kontynentalnych. Najstarszym zachowanym zespołem buddyjskim w Japonii jest świątynia Horiuji koło Nara z około 607 roku. W jej symetrycznym układzie planu można zauważyć już charakterystyczną dla Japończyków asymetrię.

Mały domek po japońsku

Japończycy z uwagi na ograniczoną, wyspiarską przestrzeń kraju z natury mają zdolność do maksymalnego zagospodarowania każdej wolnej powierzchni i miniaturyzacji wszystkiego - także i domów mieszkalnych. Domki o niewielkiej powierzchni zabudowy, około 20 - 50 m2 dla jednej osoby, dwóch lub dwojga rodziców z dzieckiem, można często znaleźć w krajobrazie miast japońskich.

Tradycja tatami w Japonii

Siedzenie na podłodze z podwiniętymi nogami w tak zwanej pozycji "seiza" było od stuleci ściśle związane z japońskim stylem życia. W tradycyjnych domach wszyscy jedli, spali, bawili się i uczyli na matach. Ceremonia herbaty, układanie kwiatów, pisanie znaków kanji czy medytacja zen - odbywały się na matach ułożonych na podłodze. Często pod pośladki podkładano małą poduszkę. Ten sposób siedzenia był okazją dla wyrażenia szacunku osobie siedzącej naprzeciwko i podkreślenia pokojowego nastawienia a także był wyrazem skupienia i równowagi psychofizycznej - jedności z otoczeniem.

Japońskie ogrody Zen

" Zanim deszcz przestanie padać, możemy słyszeć ptaka. Nawet pod głębokim śniegiem widzimy przebiśniegi i świeżą zieleń".*

Sztuka ogrodów w tradycji Japonii

Obok wartości estetycznych takich jak prostota, nietrwałość, nieregularność, naturalność - w aranżacji ogrodów japońskich zasadniczą rolę odegrała architektura. Drewniane, słupowo-belkowe konstrukcje rezydencji nie miały ścian nośnych, co umozliwiało otwarcie na zewnątrz dużych, widokowych przestrzeni słuzących przezyciom kontemplacyjnym. Południowa ściana z rozsuwanymi panelami, zwanymi "amado", pozwalała na połączenie przestrzeni mieszkalnej z krajobrazem. Prywatność osiągano nie za pomocą ścian zewnętrznych i zasłon jak w Europie, ale poprzez umiejętne komponowanie roślinności i kamieni w otaczającym dom ogrodzie.

Japońskie lampiony

Przed wprowadzeniem lampionów do buddyjskiego obrządku, świece pochodzenia chińskiego były głównym źródłem światła. W późniejszym okresie Edo woskowe świece były produkowane w Japonii, w miejscowości Nanao, skąd transportowane były drogą morską aż do Kiusiu i Tohoku. Historia japońskiego lampionu sięga czasów Muromachi kiedy pojawiła się forma typu "kosz". Lampiony, które dotąd stanowiły alternatywę przenośnego źródła światła, rozpowszechniły się wkótce na wszystkich buddyjskich ołtarzach.

Syndicate content