Świątynia To-ji (東寺) została założona w 794 roku dekretem cesarza Kammu dla ochrony stolicy po wschodniej stronie głównej drogi Rajyo-mon prowadzącej od południa do Kioto obok świątyni Sa-ji założonej po jej stronie zachodniej. Oficjalna jej nazwa historyczna to Kyo-o-gokoku-ji (教王護国寺).

Rodzime budownictwo japońskie (minka) składa się z dwóch kategorii - budownictwa wiejskiego (nouka) oraz miejskiego (machiya), którego początek rozwoju datuje się do-piero we wczesnym okresie Heian (794 - 1185). W historii Japonii, wielki wpływ na wielką różnorodność rodzimego budownictwa w różnych regionach Japonii miały geograficzne, socjalno-ekonomiczne, kulturowe czy estetyczne uwarunkowania. Pierwotne budowle nie były projektowane przez architektów lecz były wytworem kunsztu lokalnych rzemieślników (shokunin) korzystających z wieloletnich doświadczeń na bazie miejscowych materiałów budowlanych.

Określenie Jinja, Miya lub Taisha związane jest z chramem - sanktuarium japońskiej religii Shinto, oddzielonym od zewnętrznego świata bramą lub zespołem bram zwanych torii. Ściany i słupy chramów budowano pierwotnie z niemalowanego drewna, na wpusty. Później, pod wpływem architektury świątyń buddyjskich malowano niektóre do XIII w. w kolorach czerwonym i białym symbolizującymi pierwiastek męski i żeński. W architekturze sanktuariów Shinto można wyróżnić następujące style: taisha-zukuri, shinmei-zukuri (ok. IV w.), sumiyoshi-zukuri oraz shinden-zukuri z okresu Heian (794 -1185).

W obszarze Japonii wyróżnić można cztery główne wyspy - Kiusiu na południu, Shikoku na płd - zachodzie, Honsiu w centrum oraz Hokkaido na północy. Pomiędzy tymi wyspami wybudowano wiele połączeń komunikacyjnych oraz 18-e szlaków ekspresowych (kosokudoro) poprzez mosty, wiadukty i tunele. Honsiu i Shikoku poączone są trzema szlakami:
* Szlak Kobe - Awaji - Naruto: mosty Akashi-Kaikyo, Ohnaruto.
* Szlak Seto - Chuo : mosty Shimotsui-Seto, Hitsuishijima, Iwakurojima, Yoshima, Kita Bisan-Seto, Minami Bisan-Seto.
* Szlak Nishi - Seto: mosty Shin-Onomichi, Onomichi, Innoshima, Ikuchi, Tatara, Ohmishima, Hakata-Ohshima, Kurushima (3mosty).
Trasa wokół Osaki i Kobe :
* Szlak Hanshin: mosty Kishiwada, Shin-Hamadera, Minato, Tenpozan, Higashi-Kobe.

Przypuszczalnie pierwsze japońskie kamienne fortyfikacje zwane „kogo-ishi“ datowane na VI -VII wiek odkryto w trakcie badań archeologicznych na Kiusiu. Miały prawdopodobnie chronić przed atakiem ze strony Chin i Korei. Wraz z powstaniem klasy wojowników w okresie Heian (794 -1185) wybudowane małe zamki i fortyfikacje nie stanowiły centrum walk jak miało to miejsce w Europie i nie miały stałego charakteru. Dopiero w okresie Muromachi (1336 -1576) zaczęto budować stałe, o wzmocnionej konstrukcji siedziby samurajów. Pierwotnie zamki - fortece budowano na górskich szczytach i w trudnodostępnych okolicach.

Kamienne latarnie (ishi - doro*) będące istotną częścią architektury japońskiego ogrodu pełniły zarówno estetyczną jak i czysto funkcjonalną rolę oświetlając drogę przed wejściami do świątyń. Kamienne latarnie w ogrodach towarzyszyły często przy okazji wieczornych spotkań na ceremonii herbaty, zwłaczcza od czasu kiedy rozpropagował je japoński mistrz herbaty Sen no Rikyu (1522 -1591). Rzeźbiono je najczęściej z granitu o najwyższej jakości a wymiary latarni dostosowane były proprorcjonalnie do wielkości zaprojektowanego ogrodu lub architektury danego obiektu. Ogólnie można wyróżnić cztery podstawowe kategorie latarni: tachi-gata (latarnie na postumencie), ikekomi-gata (wkopane w ziemię), yukimi-gata (z daszkiem chroniącym przed śniegiem), oraz oki-gata (małe latarenki). Zachowane do dziś zabytkowe kamienne latarnie są istotnym elementem dziedzictwa kultury japońskiej.

Budowę obiektów olimpijskich w Tokio rozpoczęto z myślą o stworzeniu dużych zespołów sportowych w Meiji, Yoyogi, Komazawa i Budokan dla późniejszego wykorzystania ich przez mieszkańców. Charakterystyczą cechą japońskich czołowych architektów z tego okresu, która tutaj przejawiła się w pełni, było ich społeczne zaangażowanie oraz dbałość o humanistyczne aspekty tworzonej architektury. Szczerość wobec konstrukcji, którą ukazywano się na zewnątrz i wobec materiału w stosowaniu w jego surowej formie (bez tynków i okładzin) związana była dotychczasową tradycją japońskiego drewnianego budownictwa sięgającą okresu Nara (710 -794).

Do najstarszego sanktuarium Shinto w Japonii należy chram Ise - Jingu z III - V wieku, położony na półwyspie Shima w prefekturze Mie. Zespół sanktuarium składa się z wielu świątyń (125), wśród których najważniejszy jest Przybytek Wewnętrzny - Naiku 内宮 (poświęcona bogini Amaterasu -omikami) oraz Przybytek Zewnętrzny - Geku 外宮(poświęcony bogini pożywienia Toyouke-no kami).

Wiadomości na temat najwcześniejszych filozoficznych i religijnych aspektów kultury Japonii można odnaleźć w dawnych chińskich kronikach oraz japońskiej tradycji ustnej* spisanej dopiero w początkach VIII w. Wśród występujących zjawisk przyrody takich jak m.in. zwierzęta, góry, kamienie i drzewa pojmowano je jako zamieszkałe przez duchy lub bóstwa, które czynnie mogły oddziaływać na życie poszczególnych ludzi. Przypuszczalnie słowa oznaczające świątynię w tym okresie były pojęcia - las (mori), wyświęcone miejsce na dom (jashiro), święty dom (mija). Drzewo (yorishiro) było także „drogą“, którą bogowie zstępowali na Ziemię.

Oficjalne początki buddyzmu w Japonii datowane są na około 552 rok. Głównym jego propagatorem w VI w. był książę regent Shotoku Taishi (572 - 622). Finansował budowę wielu świątyń w ówczesnej stolicy Heijo-kyo i okolicach m.in. założoną w 607r. świątynię Horyuji koło Nary oraz Shitennoji w Osace. Świątynie zwane tera (wyr. poch. koreańskiego) zaczęły powstawać obok dotychczasowych chramów shintoistycznych. Buddyjskie klasztory skupiały bractwa mnichów (bodzu) lub mniszek (ama). W 701 roku cesarz Shomu (701-756) wydał ogólnopaństwowy edykt nakazujący budowę świątyń (koku-bunji) i klasztorów w każdej prowincji Japonii.

„Przyjemnie, gdy dom, choć to przecież tylko nietrwałe doczesne schronienie, urządzony jest harmonijnie i tak, jakbyśmy chcieli. Gdy gościmy u zacnej, obdarzonej dobrym smakiem osoby, mamy wrażenie, że nawet księżyc rozświetla jej przytulne domostwo szczególnym blaskiem. Choć wcale nie wymyślna, ani zbudowana wedle obowiązującej mody, siedziba taka tchnie spokojem, czujemy, że jest wiekowa. Ujmuje nas bezpretensjonalnością, urokiem starych drzew w ogrodzie, pielęgnowanych dyskretnie roślin i krzewów, werandą i kunsztownie plecioną konstrukcją drewnianego parkanu, rozrzuconymi niedbale tu i tam sprzętami, które pamiętają dawne czasy…“
[fragm. „Tsurezure naru mama-ni“/Zapiski dla zabicia czasu/autor: Kenko (1283-1350)]

Mieszkania wynajmowane są w Japonii raczej przez pośredników (jakimi są agencje nieruchomości) niż przez właścicieli. Listy dostępnych lokali wywieszane są na specjalnie skonstruowanych do tego celu tablicach ogłoszeniowych ustawianych na ulicy. Te ogłoszenia reklamowane są również w najbliższym sąsiedztwie i różnych publikacjach. System wynajmu mieszkań w japońskich agencjach nieruchomości nie zawsze jest zrozumiały dla cudzoziemców.

Wystawę pod nazwą „Współczesna Architektura Japońska 1985 – 1996“ prezentowano w dniach 17. X – 5. XII 2003 r. w salach Biblioteki Narodowej w Warszawie. Wcześniej pokazywano ją w innych krajach niemal na całym świecie. Organizatorami wystawy byli The Japan Foundation oraz Architectural Institute of Japan.

W 1928 roku dużą ilość m.in. wyrobów ceramicznych, importowanej porcelany, kamieni z rytami i monet znaleziono w trakcie prac regulacyjnych na rzece Ashida w mieście Fukuyama, pref.Hiroshima. Te odkrycia naprowadziły miejscowych historyków na ślad miejsca, w którym znajdowało się średniowieczne miasto Kusado Sengen.

Japońska wioska Shirakawa-go została ujęta w spisie światowego dziedzictwa kultury (World Cultural and Natural Heritage) przez UNESCO w grudniu 1995 roku. Shirakawa-go jest górską wioską, położoną w północno- zachodniej części prefektury Gifu i zajmuje obszar 356,7 kilometrów kwadratowych.