21 grudnia o godz. 11:00 w sali Wydziału Informacji i Kultury Ambasady Japonii w Polsce odbędzie się uroczystość podpisania umowy między Ambasadą Japonii i Polskim Związkiem Sumo o przekazaniu, w ramach programu wspierania projektów kulturalno-naukowych na małą skalę * („Grant Assistance for Cultural Grassroots Projects”), grantu rządu Japonii w wysokości 40 805 EUR. W uroczystości wezmą udział: Ambasador Japonii Ryūichi Tanabe oraz prezes Polskiego Związku Sumo Dariusz Rozum. Po uroczystości zaplanowano pokaz sumō w wykonaniu zawodników PZS.

Miejsce, w którym cesarz Temmu (672 - 686) ustanowił Ise jako główny chram kultu shinto* w cesarstwie Japonii, oraz drzewa kryptomerii, które tam rosły, były święte dla Japończyków już od wieków. Wśród różnych zjawisk kultowych z tego okresu, drzewa trakto-wano jako uduchowione czy zamieszkałe przez duchy (kami). Aby sobie zjednać kami, konieczne były modły i określone rytuały. Kryptomeria jest najświętszym drzewem związanym z kultem shinto, podobnie jak wiecznie zielony krzew sakaki (Cleyera japo-nica), odgrywający znaczącą rolę w japońskiej mitologii (kult Amaterasu), literaturze, teatrze, pieśniach, poematach i podczas uroczystych rytuałów. W chramie w Ise kolumnę Shin-no-mihashira** reprezentuje konar sakaki wysokości 2,10 m wbity pionowo w ziemię. Drzewo (yorishiro) było od dawien drogą, którą bogowie zstępowali na Ziemię. Drzewa, ktore obdarzane są szczególną czcią, Japończycy przewiązują grubym sznurem konopnym a także wieszają na nim różne symbole świętego drzewa.

Początkowo na studia zagraniczne wysyłano głównie mężczyzn pochodzących z elity dworskiej, klanów posiadaczy ziemskich (daimyo), shogunów lub samurajów. Dopiero kiedy w roku 1868 Japonia otworzyła granice dla zagranicznych gości, tym samym umożliwiono większej liczbie młodych Japończyków wyjazd na studia do renomowanych wyższych uczelni w Europie lub USA. W latach 50-ch XIX wieku, kiedy rozwijała się japońska flota pod kierunkiem holenderskich instruktorów, z polecenia Shogunatu wysłano do Holandii kilku studentów aby poznali technologię i taktykę floty. Wśród pierwszych pięciu studentów, którzy zostali wysłani w 1863 r. do Wielkiej Brytanii na University College London (UCL) przez klan Choshu byli: Ito Shunsuke / Ito Hirobumi (1841 -1909) premier Japonii w latach 1888 -1901, Inoue Monta / Inoue Kaoru, Nomura Yakichi / Inoue Masaru, Endo Kinsuke (1836 -1893) i Yamao Yozo (1837-1917).

Porty lotnicze na terenie Japonii oficjalnie są sklasyfikowane w trzech grupach*. Do I-ej kategorii zalicza się 5 największych lotnisk o znaczeniu międzynarodowym, w II-ej klasie są 24 lotniska o zasięgu regionalnym i międzynarodowym a III-a klasa obejmuje 55 lotnisk o zasięgu krajowym. Pozostałe - to porty, bazy lotnicze i lądowiska do obsługi rolnictwa. Rząd Japonii przeznacza część budżetu na ich budowę i utrzymanie. Terminale są gene-ralnie użytkowane przez prywatne korporacje. Głównymi japońskimi przewoźnikami są od 1951 r. Japan Air Lines (JAL), od 1972 r. All Nippon Airways (ANA) oraz dawna linia TDA przekształcona w 1988 r. w Japan Air System (JAS). Te trzy linie lotnicze były początkowo prywatne lecz w 1953 r. JAL przekształcono w firmę pół-państwową. W 1987 r. decyzją rządu JAL ponownie sprywatyzowano i zezwolono pozostałym na obsługę tras zagrani-cznych. W 1994 r. część międzynarodowych połączeń z lotnisk Osaka (Itami) oraz Narita została prezeniesiona na Międzynarodowy Port Lotniczy Kansai zbudowany na sztucznej wyspie***. W 2004 r. JAL zmienił nazwę na Japan Airlines International a JAS zmienił nazwę na Japan Airlines Domestic. W 2005 r. oddano do użytku lotnisko „Centrair”** (Central Japan International Airport), które zbudowano - podobnie jak port lotniczy „Kansai” - na sztucznej platformie.

Karate, obok gejszy, samuraja, haiku i mangi, to jeden z czołowych produktów eksportowych Japonii, rozpoznawany i utożsamiany z Japonią niemal w każdym zakątku świata. Karate, podobnie jak inne sztuki walk Dalekiego Wschodu, trafiło bezpośrednio do masowego odbiorcy na Zachodzie (głównie za sprawą filmu), stając się ważnym źródłem informacji na temat kultury i społeczeństw Azji. Zachód wyidealizował dalekowschodnie sztuki walk, zupełnie jakby w nich odkrył jakieś szczególne wartości, które albo nie istniały w kulturze Zachodu, lub zostały tu zdeprecjonowane. Karate i kung-fu, które kładą nacisk zarówno na doskonalenie ducha jak i ciała, które wyrzekają się przemocy oraz pielęgnują zasady etycznego postępowania, działają dziś jak odtrutka na choroby spowodowane dyktatem kultury wolnej amerykanki i wyścigu szczurów. Proszę spojrzeć, jak “Gwiezdne Wojny,” “Karate Kid,” czy inne hollywoodzkie produkcje celebrują te wartości. Niestety, karate i kung-fu obrosły w liczne mity i legendy, które zniekształcają obraz krajów, z których pochodzą. Poniżej spróbuję zdekonstruować kilka mitów o karate.

1. Wstęp

To HOWTO powstało z potrzeby chwili: z dnia na dzień z wieloletniego użytkownika różnych odmian systemu Windows stałem się użytkownikiem (i dzisiaj już zagorzałym zwolennikiem) systemu operacyjnego Linux. Wymagało to ode mnie rozwiązania kilku problemów. Jako, że często redaguję dokumenty w językach azjatyckich i Windowsach nie miałem z tym większych problemów (osławione Microsoft IME), chciałem mieć możliwość wykonywania tej pracy również pod Linuxem. Opiszę tutaj kilka sposobów na dodanie obsługi języka japońskiego (i innych azjatyckich) dla Linuxa przy zachowaniu polskiego interfejsu użytkownika.

7 grudnia 1941 roku Japonia wciągnęła do wojny światowej USA, atakując bazę morską w Pearl Harbor na Hawajach. Atak był „konsekwencją” odcięcia dostaw surowców naturalnych, potrzebnych Japonii do kontynuacji tworzenia „nowego porządku w Wielkiej Azji Wschodniej”. Niespodziewany atak i pewność we własne siły sprawiły, że armia japońska zwyciężała we wszystkich bitwach jakie przyszło jej toczyć.

Noworoczne obchody Japończyków różnią się zgoła od naszych. Nowy Rok zajmuje pierwsze miejsce w kanonie świąt japońskich. Większość firm i sklepów jest zamknięta w okresie od 1 do 3 stycznia. Jest to czas, który Japończycy spędzają z rodziną i swoimi najbliższymi.

W Japonii istnieje 28 Parków Narodowych umieszczonych na liście Światowej Bazy Chronionych Obszarów (WDPA), która powstała w 2002r. dzięki współpracy pomiędzy UNEP - World Conservation Monitoring Centre (WCMC) i IUCN World Commission on Protected Areas (WCPR). Do najwiekszych parków pod względem obszaru należą: Daisetsuzan w centrum Hokkaido, Joshinetsu Kogen (Kanto), Bandai-Asahi (Tohoku) oraz Chubu Sangaku (Chubu).

Pierwszy dziennik, który ukazał się w Japonii to Yokohama Mainichi Shimbun (1871-1940) i zawierał tylko dwie strony. W kolejnych 70-tych latach zostało założonych kilka następnych dzienników m.in.:Yubin Hochi Shimbun czy Tokyo Nichi Nichi Shimbun, poprzednik dzisiejszego Tokyo Mainichi Shimbun - obydwie gazety założono w 1872r. Pierwsze wydanie Nagano Shinpo pojawiło się w 1873r. a w 1876r. powstała Naniwa Shimbun - pierwsza gazeta w Osace. Pod koniec XIXw. została założona już większość dzisiejszych japońskich dzienników.

Yosano Akiko, japońska współczesna poetka, napisała:
„Nadszedł dzień, gdy ruszyły góry,
Mówię, choć nikt mnie nie słucha.
Góry po prostu na krótko zasnęły,
Ale przecież dawniej tańczyły z ogniem.
Zresztą, nieważne, czy w to uwierzysz,
Jeżeli tylko uwierzysz, że:
Wszystkie śpiące dotąd kobiety
Wstały i ruszyły”