Ogura hyakunin isshu, czyli Zbiór z Ogura - po jednym wierszu od stu poetów zna chyba każdy Japończyk. Jest to antologia wierszy japońskich skompilowana w XIII wieku. Jej przypuszczalny twórca, arystokrata i znawca literatury, Fujiwara no Teika (1162-1241) zgromadził w niej utwory wybitnych poetów, takie, które sam uważał za najpiękniejsze, przy czym, jak wskazuje tytuł zbioru, z twórczości każdego poety wybrał tylko po jednym wierszu.

Pan Asano, władca Ako wchodzi w zatarg z jednym
z zauszników shoguna - magnatem Kira. W konsekwencji zostaje skazany na śmierć i zmuszony do popełnienia rytualnego samobójstwa. Jednakże jego samurajowie, pozbawieni swojego pana, stający się przez to tzw. roninami czyli samurajami bez pana, przysiegają zemstę sprawcy śmierci Asano. Przez długi czas ukrywają swoje zamiary, aż w końcu docierają do stolicy shoguna i tam dokonują zemsty zabijając Kirę. Jednakże ich czyn, będący naruszeniem kodeksu samurajskiego, nie może pozostać bezkarny, bez konsekwencji. By zmazać swą hańbę, muszą także popełnić seppuku. Książka oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które rozegrały się w feudalnej Japonii w XVIII wieku.

W filmach i książkach o tematyce orientalnej często można spotkać się z nietypowymi określeniami „godzina psa”, „urodzony pod znakiem świni” czy „rok konia”. Wszystkie te pojęcia związane z zodiakiem chińskim. Jest on ważnym element nie tylko kultury Kraju Środka, ale również Japonii. Niniejsza książka prezentuje głównych bohaterów zodiaku czyli zwierzęta widziane oczami mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni.

Sen Soshitsu O duchu herbaty (przekł. Anna Zalewska)

"Japońska droga herbaty to nie tylko umiejętność przyrządzenia smacznego napoju. To sztuka, tradycja, filozofia, etykieta — wszystko to skupione wokół jednej czarki herbaty.
Droga herbaty kultywowana jest w Japonii od kilkuset lat. Sen Genshitsu, spadkobierca rodu Urasenke, pochodzącego w prostej linii od mistrza Sen no Rikyū (XVI w.), żyje w świecie herbaty i jak nikt rozumie, co znaczy kroczyć tą drogą. W książce O duchu herbaty opowiada o istocie filozofii herbaty i o tym w jaki sposób droga ta została ukształtowana.

Książka Konparuya Gomez – powrót do Edo zdobyła główną nagrodę Japan Fantasy Novel Award w 2005 roku. Do tej pory powieść ta ukazała się jedynie w języku japońskim. Polscy czytelnicy, dzięki firmie Hanami już niedługo będą mogli zapoznać się z tą pozycją!
W niedalekiej przyszłości w Japonii dochodzi do przewrotu, który powoduje wydzielenie się państwa Edo. Nie uznawany przez społeczność międzynarodową twór państwowy rządzony jest przez władcę absolutnego. Świat odcięty od cywilizacji, pozbawiony wszelkich udogodnień. Świat w którym nie ma telefonów komórkowych, komputerów, kart kredytowych czy filmów. Mimo tych niedogodności o jedną wizę do tej krainy stara się ponad 300 osób. Szczęście uśmiecha się do Satō Shinjirō. Czy to zrządzenie losu sprawiło, że to właśnie on dostał przepustkę do Edo, a może komuś zależało, aby mężczyzna wrócił do miejsca, w którym się urodził?

Książka Konparuya Gomez – powrót do Edo jest odzwierciedleniem japońskiej tęsknoty za tradycją.

Wybrane fragmenty z książki:

"[...] Kuchnia Kraju Kwitnącej Wiśni jest delikatna i łagodna. Stosuje się w niej niewiele przypraw. Praktycznie ograniczają się one do soli, cukru, sosu sojowego, pieprzu, wasabi (często nazywanego w Polsce „japońskim chrzanem”) i mirin (słodka sake), przez co dania pozbawione są skrajnych smaków. Według Japończyków przyprawy dodaje się po to, by wydobyć naturalny, najbardziej pożądany smak produktów, dlatego też nie należy ich nadużywać. We wszystkich daniach przenikają się subtelne aromaty poszczególnych składników, tworząc harmonijny bukiet smakowy. Kuchnia japońska w porównaniu do kuchni indyjskiej nie stara się zmodyfikować smaku poszczególnych produktów. O ile Hindusi znają wiele sposobów na przyrządzanie potraw z ziemniaków, tak by zatraciły one swój naturalny aromat, to Japończycy chcą, by „łosoś miał zawsze smak łososia”. Ze względu na swoją delikatność dania japońskie postrzegane są, zwłaszcza przez amatorów ostrej i pachnącej kuchni, jako mdłe i pozbawione smaku.
Z rozdziału - Kuchnia japońska na tle kuchni wschodnio – i  południowoazjatyckich [...]"

Można śmiało stwierdzić, że to pierwsza na polskim rynku wydawniczym pozycja o tematyce buddyjskiej, która przynosi Czytelnikom prosto napisane wyjaśnienia, w jaki sposób nowoczesna fizyka teoretyczna potwierdza Prawo Przyczyny i Skutku – Prawo Karmy, czy reinkarnacje, której idea jest wcale nieobca również chrześcijaństwu ortodoksyjnemu.

Ponownie po 23 latach poszerzone o nowe wiersze, nowy wstęp i noty o autorach i atrakcyjną szatę graficzną ukazuje się oczekiwane i klasyczne już dziś tłumaczenie Agnieszki Żuławskiej Umeda. Wydanie to w twardej oprawie, z piękną szatą graficzną i z oryginalnym zapisem haiku w kanji jest pozycją obowiązkową w biblioteczce nie tylko miłośników Japonii.

W czasach, kiedy tematyka japońska stała się bardzo modna, przedstawienie kolejnej pozycji z tej dziedziny nie byłoby może takie interesujące, gdyby nie fakt, że o Japonii pisze właśnie jej rodowity Tokijczyk. Nie byłoby to także interesujące, gdyby nie sposób w jaki to zostało przedstawione. Książka jest zbiorem 28 esejów, które w sposób poetycko wnikliwy, często z poczuciem humoru przedstawiają kulturę i liczącą sobie tysiące lat tradycję Japonii, sięgając czasem do jej prapoczątków.

Książka napisana w interesującym stylu antropologicznego pamiętnika. Autorka opisuje dużą część japońskiego życia codziennego (stosunki rodzinne, pracę, upodobania) i odświętnego (różne ceremonie, zwłaszcza śluby) na podstawie własnych badań terenowych. Prowadziła je w trakcie długiego pobytu w Japonii. Nie tylko mieszkała u Japończyków, ale też pracowała z nimi, a także razem z nimi świętowała.

Kim jestem? Jak poznać siebie? Jak być szczęśliwą? Szukając odpowiedzi na te pytania, autorka – lekarz psychoterapeuta i jednocześnie Roshi Reiko – trafia do Japonii, do klasztoru Rindzaj Zen, gdzie spotyka niezwykłego człowieka Roshiego Oi Saidana. Książka cieszy w dwójnasób. Po pierwsze swoją egzotyką - oto poznajemy codzienne życie w klasztorze, charaktery Japończyków, lokalne zwyczaje i obyczaje. Po drugie, swoim optymizmem - daje bowiem nadzieję, że każdy z nas może spełnić swoje marzenia.

Bohaterem tej książki jest ten, kto właśnie ją czyta, ma mniej więcej dziesięć lat i jest ciekaw świata.
Można by ją nazwać dziennikiem z podróży możliwej.
Zaczyna się w samolocie lecącym do Tokio, a kończy na lotnisku, gdzie pasażerowie czekają aż tajfun oddali się na tyle, by mogli bezpiecznie wrócić do Europy. Nie są to jednak zapiski z podróży, bo nie ma tu dat, a opisów konkretnych miejsc jest bardzo niewiele. Książka opisuje przede wszystkim współczesną codzienność Japonii, ale odkrywa też niezwykłą urodę tego kraju i egzotykę jego tradycji.

Kiedy mieszkałem w Kioto, dwa razy udało mi się wziąć udział w święcie Mitarashi shintoistycznego chramu Shimogamo jinja. Mitarashi, święto Czcigodnego Mycia Rąk, odbywa się codziennie w ciągu kilku letnich dni. W 2005 roku trwało od 28 do 30 lipca, przy czym zgodnie z ponad-tysiącletnią tradycją wybiera się dlań dzień Krowy w starym japońskim kalendarzu.

Tekst, który Państwo dalej przeczytacie, to fragmenty artykułu, który ukazał się najpierw w 1931 roku w „Gazecie Warszawskiej", a teraz w postaci wiernego przedruku jako jeden z rozdziałów książki „Hokkaido - Japonia bez gejsz i samurajów". Jego autorem jest franciszkanin, ojciec Piotr Wilk-Witosławski. Chociaż mieszkał na Hokkaido tylko pół roku, poczynił niezwykle trafne obserwacje dotyczące Północnej Wyspy oraz życia i charakteru Japończyków. Dla zachowania atmosfery i realiów tamtej epoki, chociaż minęło od oryginalnej publikacji raptem siedemdziesiąt pięć lat, zachowano ortografię i gramatykę polszczyzny z tamtego okresu.

Recenzja książki:

Album Zygmunta Wielowiejskiego Japonia na starej fotografii to zupełne novum na polskim rynku wydawniczym. Prezentuje unikalny i niepowtarzalny obraz kulturowo-obyczajowy dziwiętnastowiecznej Japonii.